Toplumda herhangi biri ile (aile, tanıdık, sokaktan geçen biri) çatışma yaşadığında bunu nasıl çözersin genelde?

Çoğunlukla karşımdaki insan yanlış anlamış oluyor.
Açıkladığım için teşekkür ediyor.
Bazısı fazla uzatıyor, onu da zamana bırakıyorum çoğunlukla zamanla onlar da kendilerine geliyor.

Önceden insanların peşine çok düşer, saatlerce kendimi anlatırdım.
Sonra bu çözümü buldum bu şekilde iki taraf için de daha doğru ve güzel oluyor bana göre.

Yaşımdan ötürü çoğunlukla genç kızlarla arkadaşlık ediyorum, biraz da denk geliş sanırım.
Çoğu şımarık, belli bir olgunluğa erişememiş, bir sorun olduğunda onu dile getirmek yerine küsen kişiler oluyor.
(Maalesef 30–35 yaşında olup arkadaşlık ettiğim kişilerde de denk geldiğim oldu.)

Bir zaman sonra bu durumun beni yorduğunu, kimsenin annesi, babası veya kocası olmadığımı fark ettim.
Ve bu şekilde bir çözüm yolu ürettim.

Tabii başlarda bunu uygulamak zor oluyordu ama artık daha kolaylaştı; duygulardan ziyade mantıkla hareket edilmeli.

Estağfirullah.
İnsanlar konusunda soruyorsanız, evet herkesin bir imtihanı var; benim de imtihanım hep bu şekilde kendini yetiştirememiş insanlar oldu.

Benim eski tavrımı soruyorsanız, fazla alttan alıyordum.
Belki de insanları bu kadar alttan alıp onları anlamak için çabaladığım için bana karşı bu kadar rahattılar, bilemiyorum.

Estağfirullah, teşekkür ederim

Burdan kimseyle konuşmuyorum özelden.

Herhangi tartışmanın çözülmesi tek taraflı olmaz. Karşı tarafında dinlemesi, çözüm odaklı ve anlayışlı olması gerekir. Genelde öyle olmuyor. Ben sadece doğru olan neyse söyler susarım normalde çatışmadan kaçınırım.

Benim karakterim hep böyleydi. Ve haklısın mutlu yaşam minimalizm ve netlik ile eşdeğer bence.