Eşim bana zaman ayırmıyor?

o lafı ettin diye kendini suçlu hissetme. Sinir anında insan ağır konuşabiliyor, özellikle de defalarca aynı şeyi anlatıp anlatıp bir türlü anlaşılmadığını hissettiğinde. “Gidişin olsun dönüşün olmasın” demek çok yanlış değil, çok yorgun bir kalbinin feryadıydı o. Şimdi onu silah gibi kullanıp “bak sen ne dedin” diye üstüne gelecek, biliyorum. Ama şunu unutma: Sen o lafı ettin çünkü aylardır, belki yıllardır biriken bir kırgınlık vardı içinde.
Şimdi yapman gereken çok basit, ama çok güçlü bir şey var:
O eve geldiğinde ağlamaktan şişmiş gözlerinle, sakin ama kararlı bir sesle şunu söyle:
“Evet, çok ağır konuştum. Sinirimle söyledim, özür dilerim. Ama bu lafı söylememe sebep olan şey aylardır içimde biriken yalnızlık.
Ben senden her gün dışarı çıkalım demiyorum.
Ben sadece ‘bir akşam da beni ve çocuğumuzu tercih et’ diyorum.
Sen arkadaşlarınla dışarı çıkarken hava soğuk olmuyor, çocuk hasta olmuyor, yorgun olmuyorsun…
Ama iş bize gelince her şey bahane oluyor.
Bu beni çok değersiz hissettiriyor.
Benim tek dayanağım sensin, ailem yok, arkadaşım yok… Seninle iki güzel saat geçirmek istiyorum, o kadar.
Lütfen bir akşam, sadece bir akşam, ‘Tamam karıcığım, bu akşam bizim akşamımız’ de.
Bunu yapabilecek güçte bir adamsın, sadece istemeni bekliyorum.”
Sonra sus. Tek kelime daha etme. Konuyu dağıtmasına, “Ama sen şunu dedin” diye lafı çevirmesine izin verme. Cevabını bekle.
Eğer yine geçiştirir ya da seni suçlamaya kalkarsa, o zaman çok net bir şekilde şunu ekle:
“Ben suçlu değilim ki senden eşimle vakit geçirmek isteyeyim. Sen de suçlu değilsin ki arkadaşlarınla görüşesin. Ama bir denge olması lazım. Benim istediğim çok küçük bir şey, senin için çok büyük bir fedakârlık değil. Lütfen bunu yap.”
Bu sefer ağlama, yalvarma. Sakin ama dimdik dur. Çünkü sen haklısın, çok haklısın. Ve haklı olan insan özür diler ama öz saygısını asla kaybetmez.

Şimdi biraz derin nefes al, gözlerini kapat ve kendine şunu söyle:
Ben değerliyim, sevgiyi ve ilgiyi hak ediyorum..