Boşanmış kadınlar olarak hayat neden bu kadar zor?

Medeni biten evliliklerde bile boşanmanın ağırlığı kadın için neden bu kadar zor?

Nafaka konusuna girmeyeceğim, bizde nafaka yok (velayet ortak) , çocuklarının ihtiyaçlarına destek oluyor, fakat çocuklara yetişmek, geleceklerini inşaa etmeye çalışırken kendini unutmak, sevdiğin her şeyden ödün vermek zorunda kalmak...

Haftasonu yapılan AVM , PlayStation veya sinema babalığı ile hafta içi full time annelik o kadar farklı ki... Sanki boşanma ona ödül gibi oldu, o hayatını son hız yaşarken benim sorumluluklarım ve her gün bir çabam , telaşım var...

Ödevler, kardeş kıskançlığı, okul ve kreşteki sorunlar, ön ergenlik dönemi sancısı, çocukların kaygıları , duygusal olarak destek olmak , gün içinde sürekli mutlu etmeye cabalamak...

Maddi manevi yanında kendi ailen bile yokken, bir başına çocukların için kalmak zorunda olduğun, ait oldugunu bı turlu hissedemedigin şehir...

Mutlu olmak ve şefkat ihtiyacı hep içindeyken çocukların olduğu için asla hayatına bir erkek almayı düşünememe... Kimseye o gözle bakamama... Düşünsenize yeniden evlensen, kime nasıl güvenip, çocuklarına rağmen...

Sevgili hayatı yasa demeyin, öyle bir şey bana ters , fakat ne yazık ki toplumumuzda "boşanmış kadın" "dul kadın" diye bir damga var ki, her türlü yeşil ışığı yakabiliriz biz bu kadina, gibi görüp 60 yaşındaki insanlar dahi laf arasında ima edebiliyor. .

Bir kadın olarak yaşamak kolay değilken boşanmış bir kadın olarak yaşamak çok can acitici...

Geçmişte canımızın acısı yetmezmiş gibi bir de bu eklendi.

Tek başına cocuklari için mücadele eden, gerçekten mağdur kalbi kırık olarak boşanan tüm kız kardeşlerime sariliyorum.

(Not: bu bir iç dökme yazisiydi. Dertleşmek ve özel mesaja gelmek istemem, hayır. Bir arayışta değilim, beni benim gibiler anlar diye yazmak istedim. Bir güzel duanızı alsam yeter. )