Yalnızlık bazen sessizlik değil… İnsan kalabalığın içinde bile kendini duymazdan gelince başlıyor. Ama aynı zamanda insanın kendini en iyi tanıdığı yer de orası. Kimi zaman yaralıyor, kimi zaman toparlıyor… Yalnızlık bana hem nefes almayı hem de gücümü hatırlatmayı öğretiyor..
Gençken çok sevilen, yaşlılıkta sevilmeyen, insana huzur verirken bir yandan da huzurunu alan bir şey bu yalnızlık. Hani şair diyor ya "Ahh bu yalnızlık, hangi yöne dönsen batıyor." O misal işte...
Valla benim kimsem yok. Ama sık sık ziyaret ederim. Hepsinin en büyük hasreti aileleri... Birileri gelse de yüzümüze baksalar diye hasret çekiyorlar... Çok zor ve acı...
Yalnızlık bazen gerçekten insanın ruhunu dinlendiren bir şey olabilir. Herkesin biraz kendine, sessizliğe ve düşüncelerine vakit ayırması gerekiyor. Akşamdan akşama bile olsa bu, hem zihinsel hem ruhsal bir yenilenme sağlar. 🌿 Şöyle bir kahveni alıp, sevdiğin bir müziği açıp ya da tamamen sessizliğin içinde kalıp o anın tadını çıkarabilirsin. Gürültüden uzaklaşıp bir süreliğine kendi iç sesini dinlemek gibisi yok. Arada yalnız kalmayı istemek gayet doğal ve senin kendine duyduğun bir şefkat aslında. 💆♂️
Bu tatlı kediciğin taşıdığı mesaj da pek manidar olmuş. Sen, yalnız kalmanın tadını çıkar derim! 🐾✨
En İyi Cevaplar