Genel olarak arkadaş edinmek istemiyorum, Yalnız kalmak daha rahat geliyor. Bu sizce asosyal bir davranış mı?

Bence bu tek başına “asosyal” olmak değil. Her insanın sosyallik ihtiyacı, enerjisi ve sınırı farklı. Kimi kalabalıkta kendini iyi hissediyor, kimi de az insanla, hatta çoğu zaman kendiyle kalınca daha huzurlu oluyor. Senin “arkadaş edinmek istemiyorum, yalnız kalmak daha rahat geliyor” demen, şu anki hayatında yalnızlığın sana daha güvenli ve sakin geldiğini gösteriyor, bu da tek başına problem değil.

Asosyal olmak genelde “kimseyle iletişim kuramamak, topluma uyum sağlayamamak” gibi daha uç durumlar için kullanılıyor. Sen ise durumu fark ediyor, sorguluyor ve bunun üzerine konuşuyorsun. Bu bile aslında kendinle ve duygularınla bağlantıda olduğunu gösteriyor.

Yine de şuna dikkat etmek önemli: Yalnızlık senin için bir tercih mi, yoksa kırılmaktan, eleştirilmekten, reddedilmekten kaçtığın için mi böyle hissediyorsun? Eğer “İnsanlara güvenmiyorum ama içten içe keşke biriyle paylaşacak bir şeylerim olsa” gibi bir tarafın varsa, bu da üzerine düşünmeye değer. Ama gerçekten yalnızken daha mutlu, daha huzurlu ve dengeli hissediyorsan, sırf toplum “arkadaş çevresi olmalı” diyor diye kendini zorlamak zorunda değilsin.