Ölüm anını düşündüğünüz bir gün oldu mu?

Gece evde tekken elektrikler gitmişti şarjım da bitmişti. Gün doğana kadar kadar soğukta dışarıda elektriğin gelmesini beklemiştim uyumaya korkmuştum. Dışarıda gökyüzüne bakıp günün doğmasını beklerken şunu farkettim karanlık gerçekten çok korkutucu. Aklıma “zulüm etmeyin. Zulüm kıyamet gününde karanlıklar olacaktır” hadisi geldi nedense. Ve zulmeden insanlar, özellikle nedense hapisteki zalim insanlar geldi. Kötülükler geldi. Kötüler geldi. Ölüm anı geldi. "Şu an ölüm anım olsa ne kadar korkardım" dedim. Bir tane adam gördüm yürüyordu karanlıktı. Korktum "şimdi o adam Azrail olsaydı ve bana doğru gelseydi ne yapardım” dedim. Sadece adamın bana doğru dönmeden geçmesini istedim. Bir yandan arkamdaki karanlık eve bile bakmaya korkuyordum oturduğum yerden hareket edemedim resmen sadece bir an önce günün doğması için gökyüzüne baktım her dakika. Gün doğunca uyuyacaktım çünkü. Hayatımda en çok içimi korku kaplayan ve hayatı sorguladığım, ölüm anını hissettiğim geceydi. Dua etmeye bile korkuyordum. Yalnızlık, soğuk ve karanlık hepsi birleşmişti. Neden bu kadar etkilendim bilmiyorum ama garip hisler yaşadığım bir geceydi. Normalde gitmeyen elektriğin ailem bir kaç günlüğüne şehir dışına çıktığında gitmesi de garipti.