Yalnızlık (kimseye anlatamadığım için buraya yazdım) ?

Hiç arkadaşım yok. Üniversiteden mezun oldum, şu an evdeyim. Telefonum hep açık ama ne arayan var, ne de mesaj atan. Başta yalnız kalmak bana huzurlu geliyordu; kendi halimde olmak, kimseyle uğraşmamak güzel sanmıştım. Ama zaman geçtikçe sessizlik fazla gelmeye başladı. Ev sessiz, telefon sessiz, ben sessizim.
Yaşadığım yer küçük, sosyalleşecek yer yok. İnsanlar hep kendi hayatında, kimsenin kimseye ayıracak vakti kalmamış gibi. Ben de bir sürü şey denedim aslında… kitap okudum, yürüyüşe çıktım, yeni hobiler bulmaya çalıştım. Ama hiçbir şey o içimdeki boşluğu tam doldurmadı. Bazen günler birbirine karışıyor, sabah uyanınca bile neden kalktığımı bilmiyorum. Bir dönem gerçekten ağır bir depresyonun içine düştüm, her şey anlamsızlaşmıştı.
Şimdi bazen sadece birinin sesini duymak istiyorum. Belki küçük bir “nasılsın?” bile yeterdi. Ama o ses yok. Arayan yok, yazan yok. Yine de içimde küçücük bir umut kalmış gibi. Belki bir gün biri arar, belki bir gün biri gerçekten anlar. O zamana kadar kendi kendime yetmeye çalışıyorum. Bazen zor oluyor ama en azından deniyorum.