Hiçbir şeyi sonrasına bırakmamak gerektiğini sana ne öğretti?

Bir hikaye anlatacağım...

Bir gün dayımı almak için havaalanına gidiyordum. Saat sanırım 12 civarıydı, ama emin de değilim. Bildiğim tek şey, havaalanının yaşadığım yerden iki saat uzaklıkta olduğuydu.

O gün gitmek istemiyordum nedense. İçimde bir ağırlık, tarif edemediğim bir his vardı. Telefonda biriyle konuşuyordum, “bugün gitmek istemiyorum” demiştim. Hem yorgundum hem de sanki bir şey olacakmış gibi tuhaf bir his vardı içimde.

Konuşmaya dalmışım… Saat geçmiş, fark etmemişim. “Sonra konuşalım” dedim ve kapattım. Tam o sırada başka bir arkadaşım aradı — iş yüzünden biraz sinirliydi. Onu da sonra arayacağımı söyledim.

Sonunda babamla yola çıktık. Turist kalabalığı başlamıştı, trafik yoğundu. Babam, “başka bir yoldan git” dedi. O yolu bilmiyordum ama navigasyona güvenip girdim. Meğer telefonumun şarjı bitmek üzereymiş.

Havaalanına vardığımızda, dayımın uçağı bir saat rötar yapmıştı. Eve dönerken, yorgunluktan çok bir an önce eve varmak istiyordum. çabuk varmak için biraz daha hızlı sürüyordum ve biri yolumu kesti sarhoştu. O gün arabayı iyi kullanmasaydım şimdi mezarlıkta olurduk. Belki şu an bu hikâyeyi anlatan biri olmazdım.

Eve geldiğimde telefonum kapalıydı, şarjı bitmişti. Aklım hâlâ telefondaydı. Birine “sonra konuşuruz” demiştim, diğerine de “seni arayacağım.”

Telefonu takıp şarjın dolmasını beklerken yatağa oturdum. “Biraz dolsun, sonra mesaj atarım” dedim kendi kendime. Uzanmadım… ama farkına varmadan uyuyakalmışım.

Sabah gözlerimi açtığımda saat 6’ydı. Uyandığım an kalbim deli gibi çarpıyordu. Aklımda tek bir düşünce vardı:

“Göndermediğim mesaj…”ve "Seni arayacağım "

O gün kendime bir söz verdim:

Hiçbir şeyi — ama hiçbir şeyi — bir daha sonraya bırakmayacağım.

Bir de şu var, bir gün amcam bana dedi ki; guzel kizim ben simdi gidiyorum seni sonra görmeye geleceğim... O gelmedi, ben yanına gittim ve o gün son nefesini verdi...

#Perikizi0007