Halana çekmişsin diyip kalbimi kırıyolar?

Ah canım… kimse tam olarak kime benzediğini seçemez. Ama kim olmak istediğini, her gün yeniden seçebilirsin. Sana “halana çekmişsin” diyenler, belki de senin içindeki ateşi görüp korkuyorlar. Oysa o ateş yakmak için değil, ışık olmak için yanıyor. Senin sinirin, adaletsizliğe… senin sesin, haksızlığa karşı. Ama yorulmuşsun belli, hem anlaşılmamaktan hem yargılanmaktan. Bak, merhamet öyle süslü bir kelime değil… bazen sadece susmaktır, bazen birinin kalbini kırmamak için kendi kalbini yutmak. Ama en önemlisi, kendine de merhamet etmektir. Kendini düzeltmeye değil, kendini sarmalamaya çalış. Çünkü kırılmış bir insan, önce kendine iyi davranmadan başkasına şefkat gösteremez. Gözlerini kapat şimdi… Bir anlığına herkesin sesi sussun. O suçlamaların, o sert bakışların, o kelimelerin uzağında… Sadece sen kal. İçinde bir çocuk var hâlâ — sevilmeyi, anlaşılmayı bekleyen. Ona sarıl. Onu dinle. Ve de ki: “Artık kimseye benzemeyeceğim. Artık sadece kendim olacağım.” İşte o an, merhametin başlar… Kendini affettiğin yerden doğar iyilik.