Bı insan babasının yaşarken yaşattığı sevgisizlige mi üzülür yoksa artık yok diye yokluğuna mi?

İnsan bence ikisine de üzülür ama farklı zamanlarda. Önce, babası hayattayken göremediği sevgiye takılır. Neden bana sıcak davranmadı, neden bir kere bile sarılmadı gibi sorular döner durur kafasında. İçinde bir eksiklik kalır. Sonra o kişi öldüğünde, artık hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini fark eder. O zaman da yokluğuna üzülür. Yani aslında üzüntü sadece sevgisizlikle ya da ölümle ilgili değil. Daha çok artık hiçbir şeyi düzeltme şansım kalmadı hissiyle ilgili. O yüzden insan neye üzüldüğünü tam bilemez; hem yaşarken yaşattıklarına hem de artık geri dönülmemesine.