30'lu yaşlardaki bekar insanlara niye üzülerek bakılıyor?

üremek, sözüm ona yuva kurmak vs vs toplum genelince hayatın metası olarak görüldüğü için.

toplum da şöyle bi sıralama var sırasıyla doğ, büyü, okula başla, okulu bitir, işe başla, evlen, çocuk yap büyüt, emekli ol, torunun olsun, öl.

bu sıralamaya göre gitmeyen kişileri görünce de kendi kolektivist doğrularına uymayınca garipsiyorlar.

e dediğim gibi hayatın metası üremek, karşı cinse ne kadar çekici geldiğini bir kadın veya erkek olarak değerini ölçme derecesi olarak görüyorlar e bu sefer de hayatında biri olmayınca başarısız görünüyorsun dışarıdan bakan göze.

ayrıca bizim toplumda kimse çuvaldızı kendine batırmaz, kimse kendi gözünün önünde ki çöpü görmez. kafalarında iyi ya da kötü biriyle değilsen yalnızsındır diye bi önyargı var yapacak pek bir şey de yok buna karşı, sana böyle davrananlarla görüşmemek haricinde çünkü toplumsal ön kabullerin değişmesi çok değil çok çok uzun zaman alır eğer değişirse Kİ evliliğe verilen anlamın bu kadar sorgulanabilir olması bile M. S 2000 li yılları buldu.

Bence üzülerek bakıyormuş gibi yapıyorlar, hepsi değil ama bir çoğu da özgürlüğümüzü içlerinden kıskanıyorlar, "keşke ben de bekar kalsaydım" diye kafalarından geçiriyorlar.

Bence genel anlamda altında ki mantık şu; "ben evlendim başımı derde soktum, onun da başını derde sokmalıyım" türü bir kıskançlık, ben çekiyorsam herkes çeksin gibi...

Ama az da olsa evliliği iyi gittiği için bekar olmayı kötü bir şey zannedip iyi niyetli bir şekilde üzülüyor olabilir ama en fazla bir kaç kişidir bu şekilde dürüstçe düşünen.

Sorduğun sorunun cevabı, insanlar konuya bencil ve programlı yaklaşıyorlar. 30 yaş sonrası kadın için geç, biyolojik saat vs bu sebepler. Bencil olan kısmı üzülerek bakma, acıma duygusu falan . İçinde bulunduğun durumu sen anlatmadan bilemezler, ama tabii anlatsan da bir manası olmayabilir.

Anlattıkların gayet gerçekçi. İyi gözlem yapmışsın. Farkında olmadan problemi de tanımlamışsın. Çevre faktörü... İyi bir insan çevrende yok. Gözlem kabiliyetin iyi. İyi bir insan nerelerde takılır, düşün. Çözümün oralarda olmak.

39 yaşımdayım, hiç evlenmedim. Evlilik mutlu olmak için alınan ömürlük bir karar benim için. Çevremdeki insanlara baktığımda onlardan çok daha mutlu olduğumu görüyorum. Bu durumda evlenmek olmak için evlenmek bana mantıksız geliyor. Evlenince yeni sorunlar, yeni dertler olacak elbet. Ama bu sorunları açıkçası benimle aynı sorumluluk bilincine hakim, karşılıklı sevgi saygı duyacağım bir insanla paylaşmak isterim. Öbür türlüsü kaos, geçimsiz, mutsuz bir evlilikten öteye geçemiyor.

Bence tüm evliler bekarların da bir an önce evlenmesini istiyor.
Ancak kişisel tecrübelerime göre "Evlen sen de benim gibi mutlu ol" diye bunu isteyenlerin oranı %10 bile değil. Daha çok "Evlen ve sen de gününü gör. Biz özgür hayat yaşayamazken sen nasıl böyle yaşayabiliyorsun, bu kabul edilemez..." bakışı ve isteği bu.

Yemezler. ;-)

İnsanlar karşındaki kişinin ayakları üstünde duran birisi olduğunu bilse merak etme diyemez. Adam mühendis karşısına bi çıkıyor evi var, arabası var, kılık kıyafet aynı şekilde mükemmel. Bu insana hangi insan kötü biri kafasıyla bakar. O yüzden o insanların şartları gereği değişir

Merhaba! Kessinlikle haklısın insanlar gerçekten pusulasını şaşırmış durumda dediğin gibş imza atmak kolay ama o imza ile üzerine resmen bir yük devriliyor ve evlendiğin kişi ile bir birinizi sevmiyor ya da aranızda kopukluk var ise iş dahada zorlaşır.

Evde kalmış birine üzülerek değil de sevinçle bakmak dalga geçmek gibi olmaz mı? Sonuçta kız 30'lu yaşlarına gelmiş ve hala koca bulamamış ve hayatta var olma sebebi olan anneliği tatma ihtimali azalmış bir kıza üzülmeden bakmak nasıl mümkün olabilir ki. Ortada son derece acıklı bşr durum var sonuçta kız bu benim tercihim filan diyerek kendini kandırmaya çalışıyorsa aslında durumu daha da vahim kılıyor

İnsanlıklarını keybetmiş oluyorlar. Pazar günü birinin atan gögüsünde uyanmıyorlar. Hayatı birileriyle paylaşamadan toprak olup gidicekleri için üzülünüyor sadece. Birinin gülümsemesi size de yansır ya bu tarz şeyler yaşanmadan çürüyüp gittiklerinden üzülür ebebeyinler ve akrabalar. harici insanlar daha çok yazık hayatını yaşamıyor der genel anlamda.