İnsan kendi haline üzülür mü?

Günümüzde insanlarin haline baktığım zaman kendimi sorguluyorum. Küçücük kızlar dayıları dolandiriyor. Erkekler aldatıyor. Kadınlar sevgilisini cüzdan gibi görüyor. Sevmediği halde parası var diye sevgili olmaya devam ediyorlar çıkar uğruna. Peki ya ben? 😥Dile kolay 22 yaşına geldim kocaman kız oldum. Daha elime erkek eli değmedi. Bir erkek tarafından hiç ilgi gormedim. Kizlardan bazıları regl oldu mu trip atacak ya da nazlanacak biri hayatında varken ben bütün gün ağrı çekiyorum bir Allah'ın kulu nasıl oldun iyi misin diye sormuyor annem bile. Beni doğuran dünyaya getiren kadın ben regl olmusum ağrı cekiyorum o bile nasıl oldun diye sormuyor. Artık elin oğlunu kenara bırak. Dışarda oturup vakit gecirelim kafeye gidelim dese evde kek yapip çay demleyip götürecek bir kızım sırf elindeki para bitmesin para kolay kazanilmiyor yeri gelir lazım olur belki dursun köşede diye. Ama bazı kizlar sevmediği halde seviyorum diyip karsisindakinin duyguları gönlü ile oynayarak çatır çatır yiyor adamin parasını. Ya ben çok salağ'm ya da bazı kızlar çok uyanık. Çok üzülüyorum halime. İnsan kendine üzülür mü? 😥 hiç unutmuyorum bir gün mahalledeki çocuk parkına çıktım banka oturdum ellerimi cebime koydum. Oturdum insanları izledim. Kadınlar çocuklarını almış parka gelmiş. Erkek erkeğe bir araya gelmiş grupça gezenler vardı. Çocuklar oyun oynuyordu. Bense bir başıma oturdum onları izliyodum. O gün o halim o kadar içime oturmuştu ki insanların içinde onları izlediğim yerde aglamamak için kendimi zor tuttum. Ben telefonumdaki rehberimi acsam arayip yanima oturmak için çağıracak bir Allah'ın kulu yok cevremde. İnsanlar kız kıza toplanıp şehir dışına tatile çıkıyor ben mahallede oturmaya insan bulamıyorum kendime. Yemin ediyorum bu dünyanın keyfini en iyi kötü srfsiz karaktersiz insanlar çıkarıyor iyiler de yerlerde sürünüyor resmen.