Üzülmem sizce normal mi, ne yapmam lazım?

Eşimle evliliğim çok zor geçti, hatta neredeyse boşanma aşamasına gelmiştik. Sonra ikinci çocuğuma hamile olduğumu öğrendim ve ilişkimizi devam ettirmeye çalıştım. Şimdi 4 yaşında bir kızım ve 9 aylık bir oğlum var. Ama eşimden sevgi ve destek göremiyorum. Sürekli aynı konularla tartışıyor, bağırıyor ve kırıcı sözler söylüyor. Bazen o kadar korkuyorum ki bir şey sorarken yutkunuyorum, söylemeye çekiniyorum. Küçük bir yardım istemem bile tepkiyle karşılanıyor.

Adet günümde bile yorgun ve ağrılıyken sadece oğluma bir biberon hazırlamasını veya onu uyutmasını istedim. Bu arada ben oturmuyordum bulaşık yıkıyordum ve oğlumun uyku saati gelmişti. Ama bunun üzerine bile eleştiriliyorum: “Sen hep yorgunsun, hep şikâyet ediyorsun” diyor ve ağladığımda da “Yalandan ağlama” diye tepki veriyor. Ailemle ilgili konularda her zaman iyi görünmeye çalışıyor, ama bana karşı sürekli şikâyetçi. Bu durum beni çok yalnız ve kırık hissettiriyor.

Ev işleri, çocuk bakımı, yemek, temizlik… her şeyi tek başıma yapıyorum. Bu yüzden artık çok sinirli bir insan oldum. Herkese ve çocuklarıma daha hızlı kızıyorum. Ama bu ben değilim. Çocuklarımın hiçbir suçu yok, onlar masum. Yorgunluk, kırgınlık ve ilgisizlik beni böyle bir hale getirdi. Ben sadece sevgi, şefkat ve biraz anlayış istiyorum. Birine ihtiyacım olduğunda yanında olmasını, saçımı okşamasını, “Seni seviyorum” demesini özlüyorum. Ama yıllardır bunu görememek, kalbimi derinden acıtıyor. Sessizce ağlıyorum, duymasın diye saklıyorum ama içimdeki acıyı kimse bilmiyor.

Eşim maalesef çok öfkeli biri. Öfkesini bazen kontrol edemiyor. Eskiden beni yumrukladığı ve küfür ettiği zamanlar oldu; ama çok şükür artık elini kaldırmıyor. Yine de öfke kontrolü yok; bir hata yaptığında veya oyun oynarken bile çok çabuk sinirleniyor, bağırıyor ve her şeyi fırlatıp gidiyor.

Geçen hafta tavla oynarken benim attığım zarımı sürekli görmeden aldı dedimki neden alıyorsun görmedim ki daha tabi bunu güzel bir şekilde söyledim ve “ böyle yapacaksan hiç oynamam daha iyi” dedi, her şeyi fırlatıp gitti. Inşaatla uğraşıyor şu an bi ailemizin evinde bizde yanındayız Annem bile bana dedi ki, yanlış bir şey yaptı kızım aan cok sinirli oyüzden korktun bişey demeye hic bişey söylemedim dedi. Yani annemin böyle düşündüğünü görünce dahada cok üzüldüm..

Benim tek istediğim, eşimin bana sevgiyle yaklaşması. Saçımı okşaması, ağrım olduğunda yanıma gelip yardımcı olması, sevdiğini göstermesi. Ama bunu bana kendi diliyle hiç göstermedi. Bana yaklaşımı hep cinsel ilişkiyle sınırlı. Sadece ilişki olduğu için öpüyor, yoksa kendiliğinden beni tek sevmek icin sarıldığını hic bir zaman görmedim..

Ben artık kendimi yalnız, sevgisiz ve değersiz hissediyorum. İçimden geldiği gibi söylemek istiyorum: Ben bir çiçektim ama artık soluyorum…

Abilerim ablalarım kardeşlerim sizce ne yapmalıyım.. Cocuklarım cok düşkün babalarına o yüzden böyle caresiz kaldım.. Cok zor karar vermesi..