Ailem baskiciydi Şu an karismiyor pek ama hala yeri geldiginde oyleler? 22yasindayim artık hayal kuramiyorum?

şu an son senem kendim çalışıyorum, en son ilişkiye karıştı o erkek de hayatimi cehennemi cevirdi bide suclusu ben oldum diyor annem sonra da üvey baban gibi dedi karakteri ben de bu yuzden mi onunla sevgili ol dedin dedim? o da sonra yuzyuze tanisirken anladim farkettim dedi ben de farkettin niye demiyorsun ben deseydin inat edersin kendin öğrenip görmek daha iyi olurdu dedi o kadar iki yuzlu ki bilmiyorum artık ve cahil cidden bilerek mi böyle yoksa aptalligi ve cahilliginden mi bilmiyorum ama tek bildiğim onu istemiyorum hayatimda

şu an zaten çalışıyorum
Para istedim okul için sinirlerim herseyim alt üst oldu ben kendimi satiyorum dedi magdur ağladı sesle sinirli ofkeli karisik sonra yüzüme kapattı
Ben oyle bir para istemiyorum gözümde iyice dustu dedim yanında kalan kardeşim öyle bisey yok sinirden öyle demiş dedi

Sorun şu ben doğru erkek arkadaş dost secemiyorum 22 yaşındayım 1arkadasim dostum bile yok aileyi anlamıyorum kardeşlerim filan onlarla da düşmanı gibi değiliz sadece ama aramiz çok kötü umursamiyorlar beni ben de artık onlardan da tiksindim

Kendimi biyere ait hisetmiyorum ve hayattan bezdim hayat nesem kalmadi şu an ful çalışıyorum part time a gecicem 1 ay sonra okulla beraber goturucem kendimi gelistirip alanımda çalışmam lazım bu olursa iyi olcak olmazsa kotu

Ama şu var icedonuk biri gibi olduğumu gozlemliyorum
Ama olay şu ben de istiyorum ama korkuyorum atıyorum club gittim 1 kere rahatsız oldum insan içinde rahatsız oluyorum
Annemin babamin akrabalarin azerbaycanin o igrenc kulturunun laflari aklıma geliyor bi insanla birlikteyken bile rahat olamıyorum ben olamıyorum kaçıyorum ev sadece sanki hayatım eve kapatilmis zindanda gibiyim
Küçükken de öyleydi ev okul market bile yasakti

Ama kız kardeşime olur çünkü o daha minyonmus beni erkekler baktiginda farklı dusunuyorlarmis 12 yasindaydim sen düşün yani babam öyle demisti daha neler neler 15yasimda beni evlendirmek istemesi 30yasinda kuzenimle
Annem bagirdi çağırdı zaten bosanmislardi o zamanlar ama üvey baba geldi hayatimiza sicti vs vs anlatmak istemiyorum bile annemin gece hayatı erkeklerle gorusmesi bunlarla büyüdüm
Ve okulda da zorbalandim kardeşlerime tutundum hep öyle derdi babamiz hayatta sizin3unuzden başka kimse yok biz de olmuycaz ilerde birbirinize sıkı sarisin hayatta derdi diye ama onlardan da hayır gelmedi 13 yaşımda 21 22me kadar denedim hep kazık yedim onlardan onlar da sahte ve 2yuzlu kimseye güvenim yok ex olana vardı tipsizdi filan ama hem annem dedi diye hem de baglanmistim diye kabul etmiştim biri beni seviyor demişti ne kadar aptal misim işin kötü yani artık kimseyi sevmiyorum
Hep uslu kız oldum ama aptaldim
Ama şimdi o şeyden beni sikistirdiklari fanustan cikamiyorum

Resmen eski usually ev kadını gibi küçük yastan itibaren öyle yaşıyorum hep notlarim iyi diye ovuldum bunun haricinde kimse beni sevmedi ne ailem ne başka biri hep zorbalandim dislandim suclandim akranlarim, akrabalarim ve ailem tarafindan
Ben kime guveneyim söyler misin
Ne yapayım ben o yüzden tek isteğim yurtdisi ama korkuyorum ve net karar veremiyorum hangi ülke ve nasıl diye
2 sene antalya veya bu tarz biyerde kalip yaşamak sonra yurtdisina gitmek istiyorum iyi bir Plana ihtiyacım var ve ailemi bu sefer kendimden uzak tutmaliyim

Ha bide burada soruyor olmam bile kendi kararimi veremeyecek kadar korkak olduğumu bana söylüyor kafamda bir ses

Napmam lazım nasıl yapsam psikoloğa gitmistim bilmiyorum onlardan da korkuyorum biraz yablis düşünceme sokabilirler

Bide manipulasyona açık biriyim

😅🤣🤣sağol
Bunları yapıyorum zaten