Çok sevenin ahı tutar mı gerçekten?

Merhaba, klasik bir başlık ama ben içimi dökmek istiyorum bu gece daha doğrusu canımın nasıl yandığını anlatmak istiyorum. Biraz uzun oldu şimdiden özür dilerim. 🥹
Ben epilepsi hastasıyım ama atlattım uzun süre oldu ve ilacı bırakma aşamasındayım. Bir erkek arkadaşım vardı ve hiçbir zaman saklamadım zaten böyle bir şeyin saklanmasını da onaylamıyorum. Ben rahatsızlığımı ilk söylediğimde çok korkmuştum beni bu yüzden bırakırsa diye ama bırakmadı. İlişkimiz ilerledi ben onu çok sevdim yani hiç kimseyi bu kadar çok sevmemiştim. Daha sonra aile tanışması oldu her şey çok güzeldi. Belki de ben çok sevdiğimden kördüm bilmiyorum her neyse tanışmadan bir kaç gün sonra ailesi onlardayken ilaç içtiğimi görmüşler ve eşyamı karıştırmışlar. Öğrenmişler ve eski erkek arkadaşımı sıkıştırmışlar o da ben onlardayken bana asla söylemedi bildiklerini ve bana soğuk davranmaya başladılar. Bu arada aynı şehirde yaşamıyoruz. Ben hissetmiştim ama konduramadım yani ailesi hakkında kötü düşündüğümü düşünür dedim diyemedim. Gittiğimiz günün akşamına memleketime geldiğim an öğrendim gerçeği onların beni hasta olduğum için istemediklerini, kusurlu bulduklarını, zayıf olduğum için iş yapamayacağımı (köyde), oğullarına ayak bağı olacağımı ve nasıl çocuk doğuracak gibi şeyler duydum. Bu laflara rağmen sevdiğim için çok çabaladım beni bırakma kaldıramam dedim ama ailesini dinledi. Parmağımda yüzüğümle geldiğim günün akşamına yarı yolda bırakıldım. Çok can yakıcı bir süreç ve atlatmak çok zor. O günden beri de hiç iletişimde değiliz ve helallik alamadı benden. Ayrılırken de çirkinleşti bu kötülüğü yapan onlar değilmiş gibi ailem benim arkamda durdu diye kötü olan biz olduk. Hak ettikleri sözleri benden değil ailemden duyduğu için ailesi kötü olan ben oldum. Demem o ki bu dünyada gerçekten vicdansız, Allah korkusu olmayan insanlar varmış. Benim aylardır yüzüm gülmüyor benim ahım, bana yaşattıkları bu kötülük bir gün onları pişman eder mi?