Babam eve gelince herkes odasına çekiliyor. Sizde de böyle mi?

Tabiki bir kısmı edep, ama bir kısmı da sadece abartı. Hiçbir kültürün adabında babayla bu kadar babayla bu kadar yabancı olunmaz. Kültürümüzde olsun dinde olsun, ailenin korkudan ayrı ayrı yemek yediği bir şey yok. Baba dediğin evlatlarına karşı korku salar ama sever, sayar, ilgilenir. Ben babamdan sadece korkacaksam, neden babam? Babalık dediğin evlatlarını korkutmak mı? Onlarla hiçbir bap kurmamak mı? İhtiyaçları olduğunda yanlarında olmamak mı? İlerde babam elden ayaktan düştüğünde bakacak kimsesi olmayacak ve bunun tek sebebi kendisi.

57

5 kardeşiz. Evli bir abim bir ablam, evde bir ablam, ben ve erkek kardeşim. Annemle arası kötü değil ama iyi de değil. Annemle isteyerek evlendiler ama babamın karakteri evlilikten sonra hemen değişti, babamın ailesi de anneme iyi davranmadı. Annem çocuğu yokken boşanmak istedi ama kendi ailesi sahip çıkmadı. Aralarında aşk desen yok, sevgi desen yok, annemin babama saygısı var, korkuyor çünkü, tek bir saygısızlıkta döver söver, babamın pek saygısı yok, kalp mı kırdım, ayıp mı ettim, hiç demez bunları kendine. Babamın annemden tek beklentisi hizmet ve affedersin malum şey. İkisi oldukça babamın gıkı çıkmaz annemi rahat bırakır. Konuşmazlar, sohbet etmezler, gezmezler, birbirlerine bir şey danışmazlar, aynı bizim gibi. Yani hiçbiri ilişkileri yok iki yabancı gibiler. Birebirlerinin umrunda değiller

Ya o konulara pek girmek istemiyorum ama annem 38 yaşında yani pek yaşlı değil. Babamın ilk oğlu eski karısından. Kadın vefat edince annemi aldı.

Yani babam annemi aldığında 36, annem de 17 yaşındaydı. İkisi de istedi ama bence annemin daha çok aklına girdikleri için istediğini sandı. Babam ına bir sürü vaatte bulundu, benimle evlen şöyle böyle bir hayat yaşatacağım sana vs. annemin ailesi de çok baskı uyguladı talih ayağına geldi diye. Annem de öyle istedi. Keşke böyle olmasaydı, onu vermeselerdi, belki başkasına aşık olurdu, daha güzel bir evliliği olur, daha mutlu olurdu. Yazık işte