Şu soruya bakar mısınız?

Geçinemedik boşandık yaşı küçük olduğu için çocuk annesinde kaldı. Baba olmak ve aile benim için çok önemliydi her zaman. Terapistler işe yaramadı. Çocuk kötü etkileniyor diye boşanmayı kabul ettim. 3 yıl oldu baba ve aile sorumluluk duygusu geçmiyor. Çocuğumun büyürken yanında olmayışımı ve onların bensiz nasıl geçindiklerini düşündükçe kötü oluyorum, dayanılmaz hale geliyorum. Acaba bana ihtiyaçlarımı var diye sürekli düşünüyorum. Yasal sorumluluklarımı yerine getiriyorum ama bana yetmiyor. Bir sürü kötü senaryo geliyor aklıma. Ama gerçekte umrunda değil annenin. Aşk meşk derdinde değilim. Sorumluluğumu yaşayamıyorum. Benim doğrularım yüzünden oluyor bunlar biliyorum. Devam etmelisin kendi hayatını yaşamalısın diye bağırıyor herkes ama bana işlemiyor. Dağılmayı, tükenmeyi, düşünmemeyi, baştan başlamayı hepsi denedim yine bu haldeyim. Evdeyken annesinin başına kötü bir şey gelse allah korusun ben orada olmadığım için çocuğum ne yapar diye bile düşünüyorum. Kafayı yiyeceğim. Ne yapmam gerekiyor nasıl yaşamam gerekiyor bilmiyorum hiç.

Şu soruya bakar mısınız?
Cevapla