En çok hangi yaşını özlüyorsun?

6 yaşımı özlüyorum anaokulunda arkadaşlarım var hiç bir derdim yok her seyin istediğim gibi olabileceğine inanmışım kaç yaşındasın dendiğinde gururla iki elimle yaşımı gösteriyorum... her diş bir hediye demek... rakamları henüz tam bilmiyorumn ama yelkovan ve akrebin hareketlerinden 10 buçukta yatmam gerektiğini biliyorum... o kadar çok masal dinledim ki gerçek hayat da öyle sandık

19 yaṣımı

hayallerim vardı, hayat toz pembeydi okuldan eve evden okula giderdim. Para nedir bilmezdim, su satmamıṣtım, sorumluluk almazdım, hiç birṣeyi sorgulamaz ve realist düṣünmezdim. Kendi dünyamdaydım gerçekden. Ṣimdi öyle değil maalesef. Hayallerimi kendim birbir yıktım, çok iyi yerlerde olabilecekken az ile yetinmek zorunda kaldım. Potansiyelimin farkına asla varamadım. Gerçek hayat yüzüme öyle bir çarptı ki günlerce evden çıkamadım, depresyona girdim, anoreksi oldum, parasız kaldım. Duygusal boṣluk çok yaṣadım ve o zamanlarda konuṣtuğum erkeklere 19-20 yaṣında ki ben nasıl bakmıṣım hayret ediyorum. O yaṣlarda 30-40 yaṣ adamlarla konuṣuyordum hepside çok çirkin, kilolu, kel, kadınlar tarafından tercih edilmeyen kiṣiler falandı yani. Benimle konuṣurken sanki kraliçeyle konuṣuyorlarmıṣ gibi benim için herṣeyi yapabilecek kafada olan insanlardı. Iyi ki onlarla iliṣki yaṣamadım sadece istediğim ilgiyi veriyorlardı ve takıntılı değillerdi. Ṣimdi ki kafam olsa asla yüzlerine bakabileceğim insanlar değilde iṣte o zamanlar öyleydi. Eskiye dönsem herṣeyi toparlayacakmıṣım gibi geliyor ama zamanı geriye alamıyoruz. Hayat 2. ṣansı tanısada ben artık zevk almıyorum. Hayata 19 yaṣımda ki ben gibi bakamıyorum. Param var ama eskiden istediğim ṣeyleri almak zevk vermiyor, beni seven sevgilim var ama aṣk eskiden düṣündüğüm ve hayalini kurduğum gibi birṣey değil, artık depresyonda değilim gezip herṣeyi görebilirim ama çok tembelleṣtim ve bir ülkeyi görmek bile bana zevk vermiyor artık. Kısacası 19 yaṣında ben öldüm ve asla diriltemedim kendimi.

17 - o zamanlar ilk kez öz güvenli olmaya başlıyordum birde farkı bir ülkeye gitmiştim okul için hayatımda ilk kez birde mutluydum çünkü aile baskısı desen yok çevrenin eleştirisi yok özgürdüm ama olmadı burdan tüm ailelere sesleniyorum kızınızı okutun ve rahat bırakın yoksa çok pişman olursunuz

19 yaşımı özlüyoryum.