Böyle yaşamak zorunda olmak kadar kötüsü var mı?

Yapayalnızım, hayatım da böyle geçecek muhtemelen, hiç kimsem yok, kendi ailemin yanında bile kendimi yabancı hissediyorum, yalnız olmaktan ne kadar sıkılsam da insanların içinde de bi o kadar rahatsızım hemen yalnızlığa dönmek kendi köşeme çekilmek istiyorum, beni hayatta heyecanlandıran ayakta tutacak hiçbir şey yok, yarın uyanmak için bi sebebim yok, işe git gel üç kuruşla geçinmeye çalış uyu kalk aynı, yaşamak benim için ızdıraptan farksız, artık var olmak yarına uyanmak istemiyorum ama ahiret inancım var, benim gibisi var mıdır yoktur herhalde varsa da en azından iyi anlaştığı onu seven bi ailesi vardır bende o bile yok, kimsem olmayınca içimi dökmek istedim sadece, evet belki bu denli yalnızlığı ben seçtim katlanmak zorundayım ama elimde değil sosyal biri olamıyorum konuşamıyorum bu o kadar zor bi şey ki, en zoru da hayatta seni dik tutacak heyecanlandıran hiçbir şeyin olmaması, yarından beklentim yok daha kotu ne olabilir