Her zorluklarla mücadele eden insanlar nasıl dine bağlı oluyorlar?

Yeteri kadar alamadıkları eğitim, çevresel koşulların zorluğu, mesleki yetersizlikten ötürü günübirlik yaşamı kutsayan süreçler içinde varlıklarını sürdürmekten başka çareleri olmuyor. Kendinden iyi durumda olanlara içten içe kinlenip bu haksızlık için veryansın etseler de bunu ortaya çıkaracak kadar cesaret sahibi olamıyorlar da.

İşte tam bu noktada yaşama, adaletsizliğe, eğitimli iyi meslekli sağlıklı insanlara yönelen nefret dini inançla baskılanıyor. Çünkü yaşadıklarında asla kendinin bir suçu yoktur. Yaratıcının ona sunduğu bu imkansızlıklar için kendilerini cennetle mükafatlandıracağı, aslında kaybedenlerin diğerlerinin olacağına inancına sığınmak kendilerini iyi hissettiriyor.

Ne kadar batağa saplanırsa dine o kadar sarılıyorlar. Bu sayede yaşamdan alamadıkları mutluluğu inançtan alarak zorlukları katlanılır halde tutuyorlar. Bizim gibi ülkelerde de diğerlerinin seviyesine kendilerini çıkaramadıklarından, oy hakları ile kendi gibi olmayanları bulundukları seviyeye indirmek istiyorlar. İnsanları kötü koşullara eşitleyince de bunun haklılığı üzerine anlamsız dini argümanlar üreterek sahip olamadığı o cesareti de diğer insanlara karşı savurmaktan geride durmuyorlar.