Yalnızlık çokzor hele yeni boşanmış bir kadın icin daha da zor:( napıcam ben?

Boşanmış biri olarak seni çok iyi anlıyorum. Yeni boşanmış biri için yalnızlık, sanki evin içinde yankı yapan sessizlik gibi gelir. O sessizlik, aslında kaybolan insan değil; beraber kurduğun düzenin yokluğudur. Yatakta yanında kimse olmayınca, mutfakta iki kişilik tabak hazırlamayınca, gün sonunda “bugün şunu yaşadım” diye anlatacak biri olmayınca o boşluk daha ağır hissedilir. Ama bu his senin suçun değil ve sonsuz da değil. Şu anda kalbinin canı acıyor, çünkü gerçekten bağ kurduğun bir şeyi bırakıyorsun. Bu çok insanca. Herkes senin yerinde olsaydı benzer şeyler yaşardı. Zamanla o sessizlikte kendine alan açmayı öğreneceksin. Önce acıyı hissedeceksin, sonra yavaş yavaş nefes almayı, kendi sesini duymayı, tek başına da güçlü olmayı. Yani yalnızlık, seni öldürmeyecek; seni biraz yontacak, biraz da güçlendirecek. Şimdilik yapman gereken tek şey kendine şefkat göstermek. “Ben niye böyle hissediyorum” diye kendini suçlama. Bir dostunun başına gelse ne söylerdin? Kendine de öyle davran...