İşin var ama eşin yok. Bir süre sonra işkence gibi geliyor, sence?

iş bulup ayrı eve çıksam başka kimseyi istemiyorum hayatımda. düzenimi oturttuktan sonra da bir kedi bir köpek alırım yeter bana. aile evinde yaşamıyorsanız eğer amacınız oradan kurtulmak ve kendi evini, hayatını kurmak değilse ( çünkü bazı aileler evlilik harici ayrı eve çıkmaya izin vermiyor.) bana evlenmek çok saçma geliyor. insanın yapısına bağlı tabi. ben yalnızlığı seven ve tercih eden biri olarak sürekli biriyle aynı evde yaşayabileceğimi düşünmüyorum. evliliğin insan doğasına uygun olduğunu da düşünmüyorum. ülkemizde doğru insanların birbirini bulması da çok nadir olduğundan şu an işkence olarak tabir ettiğin şeyin evlilik hayatından sonra hayal ve pişmanlık olarak kalacağını düşünüyorum. belli bir gelir ve refah seviyesinin üzerinde olup aşk evliliği yapan doğru insanı bulmuş biri değilseniz bu ülkede evlilik sadece yük getirir. evlilik kolay bir şey değil. sınırlarınızın içine girecek insan sizi içten bir harabeye de çevirebilir, yıkık dökük dünyanızı renklendirip eskisinden güçlü hale de getirebilir. hayatımıza alacağımız insanlar çok önemli ve dikkatle seçilmeli ama evlilik söz konusu olduğunda aşkı tek şart koyup evlilik için tamam olduğumuzu düşünüyoruz. aşkın gözü kördür diye boşuna dememişler. o hormon istilasının pembeye boyadığı canavarı ancak aynı eve girdikten bir süre sonra fark edersin. olan olduktan sonra da çevre sizi bir arada durmaya zorlar. toplumumuzda bekar kalmak da boşanmak da büyük ayıp! elbet bir gün doğru kişiyi bulacaksınız. ama önce aramayı bırakın ve kendinize odaklanın. zamanı geldiğinde her şey olur.