Yaşıtların evlenirken sen ne yapıyorsun?

Son zamanlarda çevreme bakınca, yaşıtlarımın evlenmeye başladığını görüyorum. Bazıları 15-18 yaşına kadar evlenmiş durumda. Ben kimseye evlenmeyin demiyorum; bu tamamen kişisel bir tercih. Ama şunu söylemek isterim ki, ben öncelikle kendi hayatımı kurmayı, evimi, arabamı ve kendi düzenimi sağlamayı seviyorum. Kendime ait bir yaşam alanım, maddi ve manevi olarak hazır bir hayatım olmasını istiyorum.

Çalışıyorum ve gerçekten çok çalışıyorum; emek veriyorum, hedeflerime adım adım ilerliyorum. Bu süreçte başkalarının ne yaptığına fazla takılmıyorum, ama gözlemlediğim bir gerçek var: Hayatın temposu ve sorumlulukları farklı, evlilik ayrı bir dünya. Dolayısıyla ben önce kendi yolumu tamamlamak, kendi hayatımı sağlam temeller üzerine kurmak istiyorum.

Evlenenlere ise bol şans diliyorum. Umarım her şey istedikleri gibi olur ve hayatlarını istedikleri şekilde şekillendirirler. Herkesin yolculuğu farklıdır ve herkesin öncelikleri değişir; benimki şimdilik kendi dünyamı inşa etmek.

Evlenirlerse evlensinler, ne yapalım; özentiler gibi gidip biz de mi evlenelim.

Önce doğru düzgün bir hayat kurup kendini yetiştirmeli insan. Kendini tanımalı, insanları tanımalı. Ciddi arkadaşlıkları olmalı. Sonra varsa bir sevdiği evlenilebilir. Güzel tarafları vardır tabi ki. Sevmek ve sevilmek güzeldir. Anlayış bulduğun, gönlünü dinlendirdiğin, karakterini yetiştirmiş biriyle hayatı paylaşmak insanın karakterine değer katar. Sevdiğin için çocuk yapmak ve o çocukları iyi yetiştirmek paha biçilmezdir... Tabi ki bunları birlikte yapmaktır; tek taraflı olacak bir iş değildir.

Ama, ama, ama...

Evlenip de boşananlar oluyor kötü şekilde; sorsan çok seviyorlar, alakası yok.

Çocuk yapıyorlar ama doğru düzgün yetiştiremiyorlar; iyi yetiştiremeyeceğimiz çocukları mal-mülk gibi görmeyi bırakmazsak doğan her çocuk daha büyük bir sorun olabilir. Bir insan dünyaya getirip de "ben parasını koydum cebine, ne yaparsa yapsın, okursa okusun, okumazsa okumasın" demekle ebeveyn olunmaz. Çocuk yapanların bakmadıklarını gördüğümüz de çok oluyor artık. Sırf kendi rahatı, egosu ve yaptığı/yapacağı saçmalıklar için çocukları varken boşanıp da o çocukların geleceklerini karartan ebeveyn müsveddeleri var.

Evlenip de ego tatmini çabalarıyla hayat geçirenler oluyor; karşısındakinin egosunu tatmin etmekle geçen bir hayat ya da kendi egosu için.

3-5 ayda bir sevgili değiştirip de evlenenler oluyor. Sırf "benim de sevgilim olsun" diye sevgili yapan ve "seviyorum" diyen manyaklar.

Ne yazık ki bu ülkenin toplumu daha da özenti bir hale gidiyor; özenti evlilikler, özenti hayatlar. Her şey daha da materyalist.

Cocuk yapmaya karsiyim. Bu yuzden evlilik gibi bir planim yok. Bana göre cocuk yapmak doğan çocugun ölümüne sebep olmak gibi geliyor ve insanlık dışı bir davranış. Çocugu guvenli ve refah icinde yasatmak icin bir sürü gerekliliklere sahip olmak gerekir. Bir kere ekonomik olarak cok zengin olmalisiniz. Cocugunuz hicbir zaman egitimi icin dahi ihtiyaclarimi nasil hallederim dememeli. Bir hafta sonu İngilterenin bir kafesinde takilirken başka hafta sonu Eyfel manzaralı yemek yemeli. Cocugun zenginlikle simarmamasi icin imkanlari hak edecek sekilde hep ödül ceza mantigiyla büyütülmeli. Ebeveynin cok olgun ve dikkatli davranmasi gerekir. Baski kurmadan agir cezalar uygulamadan ancak her istedigine evet denilemeyecegi anlayacak şekilde yetiştirmesi gerekir. Cocugun ebeveyn üzerindeki en büyük hakkı; onu sorumluluk sahibi olabilecek şekilde yetiştirmesidir ancak ebeveyn ne olursa olsun her zamanda arkasında durmalıdır. Kaldı ki siz tüm bunlara dikkat etseniz bile dünyanın en zenginleri ve ödüllü ebeveynlerinden biri de olsanız, çocugun saglikli dogabilecegi yahut hayatinin geri kalaninda bir kaza ya da hastalik gecirmeyecegi kesin degil. Daha kötüsü hastalikli insanlarin cocuklari tarafindan tacize tecavüze ugramayacagi ya da yakılarak öldürülmeyeceği de kesin değil. Sizin zenginliginiz kaybolmayacagi da kesin degil. Daha cocukluk evresindeyken siz vefat ettiginiz için bu dünyada yalnız kalmayacağı da kesin değil. Bana göre ÇOCUK YAPMAK BENCİLLİKTİR ve İNSANLIK DIŞIDIR. Dünya toz pembe değil gerçekçi ve vicdanlı olunmalıdır.