Benim hatalarım var evet ama gerçekten değer mi tekrar görüşüp konuşmaya?

Ben bşr yıl kadar önce nişanlandın güvendiğim bir aile yakınıyla. Adam işinde gücünde düzgün birine benziyor karrdeşiyle kankaydık. Nişana yakın ağır depresyon yaşadığım için biraz kaygılıydım bu adımı atmak için. Yine de hayatımda bir düzen bir özdeğer bilinci vardı. Biraz sessiz sakin bir insanım çekiniyorum diye başlardaki gösterdiği yoğun ilgide boğuldum. sonra biz bir şey konuşurjen konu ayrılığa geldi ben ayrılığa daha rahat bakıyorum o bizim aileler var kafana estiği gibi ayrılamazsın dedi ölümüne kadar beraberiz diyince ben biraz tedirgin oldum. ıspat olarak sadece dini nikahı yapmayı teklif etti ama ayrı ülkelerde yaşadığımjz için mecbur yapacağız zaten dedim sonra çok takmadım. hazırlık yaparken çevrenin etkisi baya zorladı bizi, bir de görüşmedik bu süre içerisinde. bir 5 ay telefonda bile konuşmadık iş yoğunluğundan dolayı ve arkadaşı ailesi derken baya uzaklaştık bende bu sefer kendi işlerime baktım arada sordum konuşalım diye araşmaya başladık. biraz bümuhabbet sıkmaya başladı bu sefer napıyorsun nasılsın dışına çıkmıyoruz nişanlıyız. bi tartışma yaşadık ilk, tartışmanın ortasında görüldğ atıp gidince ben sinirlendim, ayrılacak sandım yüzüğü takmadım. aonra geri geldi anlaştık derken sıkılmaya başladım çözüm arıyoruz ikimşz de kabul etmiyoruz, neyse normal konuşalım dedim ama ben aynı muhabbetten sıkıldım ve sğrekli düğün tarihimi tartışıyoruz yok sınavlarım yok onun işi geçtik kardeşim öyle abim böyle derken biz yandık arada neysededik nikaha gelelim diyecektim adam caydı. ben snirlendim dedim iyi tatil hakkımı kendime kullanırım o zaman , gittim o da kardeşi vesilesiyle geldi akşam gelirim diyip haber vermedi gelmedi ertesi gün anlaşacağız ben bekliyorum dedim gelşyorsan gel gece yarısı çıkmam çıktı benim işim uzadı mesajdan tartıştık derken buluşmadık. Sonra döndük evlerimize telefonla konuşalım dedik ben uzaktan uygun bulmadım güvenim sqrsıldı. her konuşmamızda ayrılmamdan şüpheleniyor korkuyor gibi bende neden ayrılalım buna sebep görmüyorum diyip kendşm şüpheye düştüm bu sefer. öyle böyle derken ben bıktım o bıktı aileler iyice karışınca miğdem bulandı artık ay yok adama yazık sen nankörsğn aşk diye bir şey yok diye diye beklentilerimşn beraber vakit geçirmenin, sevgi ve saygı göstermenin saçma hayaller olduğunu hayatın gerçektlerinşm herkesim ilaa bşr gün evkenmesi gerektiğini kadına kariyer ve gezmenin yakışmadıpını öne sürdüler. arkadaşların senin fikrini değiştirmiş diye onlarla da arama mesafe koydular. kendimş kaybettim artık sinirden adamsan dolayı olmazsa da baştaki sözlerimizden caydık bende onun yanına taşınmaktan korkuyorum artık. birkaç gün sınavımı bekleyip konuşacak bir şey kalmadı dedim çümkü bana zaman ayırmak ona ağır geliyor beklediğim ilgiyi görmiyorum herşeyimize çevreöiz karar veriyor biz anlaşamıyoruz diye sonra biz vedalaştık mesajdan birbirimizden adam sinirlendi yine ayrılma konusu sandığı için bende bu kadar güvenmiyorsa yol almayı mantıksız buldum tartışmayalım diye birdaha o konuyu açmamayı sseçtim ama ne zaman bir şeye itiraz etsem o sebebi sunuyorlae. ne gerek var hayatımızı mahfetmeye demekki farklı fdüşünüyoruz dediö kabullendim. şimdi de bana yazmıyor ama buluşmak istiyormuş sen yarın evlenelim diyorsan yarın evleniriz diyır beni daha da tedirgin ediyır hiç mi özsaygımız kalmadı. Hata yaptım tamam düzeltmeye çalıştık olmadı ne gerek var hayatımızı zehir etmeye.