Babama bakmaktan nefret ediyorum, eziyet gibi geliyor?

Lütfen okuyun akıcı şekilde anlattım dayanamıyorum artık.

Bunu o da biliyor. Herkese “ben yarın yataklara düşsem Sude bana bir bardak su bile vermez diyor” bırak bir bardak suyu günahımı bile vermem. Hayatımızı mahvettiği yetmiyormuş gibi, elaleme yalakalıp yapıp bize köpek muamelesi yapmıyormuş gibi bize sizin için her şeyi yaptım diyor. Ne yaptın diye sorsak cevap bile veremez. Üç eşi oldu bu zamana kadar, 8 tane çocuğu var, bir kişi bile sevmiyor onu. İnsan bir sorar ben bu insanlara neler yaşattım da bugün kimse benimle konuşmuyor, kimse kapıma gelmiyor, kimse arayıp sormuyor? Sen babalık, kocalık yaptın mı da biz evlatlık yapalım? Anneme çektirmediği eziyet kalmadı, bazen yemek kötü oldu diye eşşek sudan gelinceye kadar dayak attı, bazen elalemin önünde “senin ağzını yüzünü s… a… koyduğumun o…” diye küfür edip annemi herkesin diline düşürdü, annemi gece vakti sinirlenip otobandın ortasına attı, telefonsuz, ceketsiz, karda kışda, hiç de kadın başına başına bir iş gelir mi demedi, annemin kafasını çamaşır suyuna sokup gözlerini ve boğazını yakıp hastanelik etti. Ya ben ve kardeşlerim annemi bu şekillerde göre göre büyüdük. 22 yaşındayım, sırf başka şehirde kazandım diye okumama engel oldu, ö*ldürürüm seni diye tehdit etti. Bunları bırakın bir tek hayrını göremedik bu zamana kadar. Ne güler, ne konuşur, ne sevinir, hep suratı asıktır, hep mutsuzdur, hep sinirlidir, bizimle hiç konuşmaz, sevgi göstermez, şefkat göstermez, bir derdiniz var mı yok mu demez. Bizim babamızla aramızda hiçbir bağ yok, bir yakınlık yok. Eve geldiğinde herkes köşe bucak kaçar, onunla konuşurken halıya baka baka konuşuruz, bakışından bir ödümüz kopar. Maddi manevi hiçbir katkısı yok bize ama halamın çocuklarına gizli gizli para gönderip okumaları için motive etti. Herkese melek kesilir, ailesine cehennemi yaşatır. Hiçbirimizin hakkı ona helal değil, diğer eşlerine ve çocuklarına da yapmadığını bırakmadı. Şimdi annem teyzemlere gitti şehir dışında 2 aydır, babama ben bakıyorum, yemeğini ben hazırlıyorum, ben önünde koyuyorum, kıyafetlerini ben yıkıyorum, ama öyle bir nefretle yapıyorum ki hiç içimden gelmiyor. Onun için kılımı bile kıpırdatasım yok. Ona karşı hiçbir şey hissetmiyorum, sevgi yok, saygı yok, korku var sadece 22 yaşına geldim ama babamdan hala çok korkarım. Annem de Allah’a havale et baban diyor ama benim gözümde bir çaput kadar değeri yok ha babammış ha yoldan geçen bir yabancıymış hiç fark yok