Koca bir boşluk ve her şey bir bir anlamını yitiriyor... Tutunduğumuz umutlar bir bir elimizden alınıyor... Yaşamaya değer ne var?

Haklısın… Çok büyük laflar bazen kulağa boş geliyor. Bazen gerçekten hiçbir şeyin anlamı kalmıyor gibi hissediyoruz. Sanki içimizden çekilip alınmış gibi… O umut kırıntıları da teker teker gidince insan ister istemez “Yaşamaya değer ne kaldı ki?” diye soruyor. Bu çok insanca bir sorgu aslında. Ama şunu bil ki hayatın değeri çoğu zaman devasa şeylerde değil, küçücük ayrıntılarda saklı oluyor. Mesela bir sabah kalkıp sevdiğin bir yemeği yemek, birinin seni gerçekten anladığını hissetmek, sokakta yürürken yüzüne değen rüzgarı fark etmek… Bunlar belki “küçük” şeyler gibi görünüyor ama aslında o boşluğu dolduracak tohumlar da bunlar oluyor. Yaşamaya değer şey belki de kendini yeniden bulmak, belki hiç tanımadığın birinin sana kocaman bir tebessüm etmesi, belki de günün birinde “iyi ki pes etmemişim” diyebileceğin bir anı yakalamak. Yani cevap hep çok insani, çok sade Bir gün, bir an, bir nefes daha… Çünkü o anda neyle karşılaşacağını asla bilemezsin.