Sırf heveslerim uğruna evlensem pişman olur muyum?

şu an o süreçteyim açıkçası ve bunu çevremdekiler dahi söylüyor. Umarım fikrim zamanda değişir ben de isterim

Tesekkur ederim

Artık inanmıyorum çünkü zamanında çok kalbim kırıldı güvenim bitti erkeklere

Bu hayatta tek seveceğim şey çocuğum olsun istiyorum ailem bile değil bak çünkü herkes bana zarar verdi ben kendi yaptığım şey korunmasız savunmasız bir şey benden hiç gitmeyeceğini bildiğim için onun için yaşamak istiyorum sadece.

Aslında küsüp hayatımın bitti dediğim dönemdeydim

Peki ne yapmalıyım içimde çok büyük çaresizlik var kime ne danışacağımı bilmediğim için de bu soruyu sordum belki akıllı olan aklı başında birileri görürüm falan diye 😐😶

Şuanda açıkçası bu cocuk bana iyi de geliyor ama önceliğim sevilmek mi düzen kurmak mı emin değilim kavga ettiğimizde yaralarıma vuruyor elbette kusursuz kimse yok hayatta bunu ararsam bulamam ama önceliğim ne onu bilmiyorum sadece şöyle düşünün birşeylere aç kalmış hep eksik kalmış kız çocuğunun hayatı artık yaşamak kendine değer verme evresine geldiğinde kendini düşümdüğünde çevresinin bunu bile çok görüp bencilsin demesi gibi oysa bunları zaten benim doğal hakkımken borç gibi verilip alınıyor gibi hissediyorum

Ve tek düşüncem şu an kendi ayaklarımın üzerinde durup ileride kendimden bir parçam ile hayatı dolu dolu yaşamak istiyorum erkeğe ihtiyacım olduğunu hiç düşünmemiştim belki bu baskı olmasaydı dahi kendime ayrı eve çıkacak potansiyel vardı çünkü çalışıyordum

Ama ailem çok manipüle ediyor beni tehdit altında tutuyor Bir şeyleri hep baskıdan dolayı yaşamaktan bıktım insan gibi özgür yaşamak istiyorum

Ve böyle en alt düzeylerde çalışıyorum ya benim üniversitemi soruyorlar ne bileyim hayatımı mükemmel sanıyorlar hani çalışmaya ihtiyaç mı duyuyorsun diyorlar çalıştığım yer öyle kötü bir yer çünkü ben ailemin bana maddi destek vermediğini söyleyemiyorum ki borçlarım kredilerim var deyip mahcup olmamak için bunu söylemem bile ağır bir şey bence

Size şöyle söyleyeyim şu çevreden kurtulmam şu an mümkün değil ve benim hayatımı bana iyi gelen tek şey sadece bu çocuk galiba onun dışında kendimi her şeyde yalnız hissediyorum

Kimse bana bu kadar değer verip sevip saygı göstermediğini düşünüyorum kardeşim dedim insanlar da dahil olmak üzere kimseye güvenmiyorum

Benim kendi öz olan kız kardeşim sadece en yakın arkadaşım onun dışında yani sosyal bir kız mıyım desen 10 üzerinden 2 veya 3 derim belirli insanlar var hayatımda yani hiç yok diyemem ama Güven konusu dediğim gibi kolay kolay güvenemem kimseye Bu da geçmişte aldığım yaralardan ötürü

Yalnız olmayı seçen de benim sıkılınca insanın içine de girerim ama genelde yalnız olmayı kendimi hayat kriteri olarak belirledim yalnız olmak benim için huzurlu olmak mutlu olmak demek ama sorunlarım varken yalnız olmak çok kötü bir şey sorunların olmadı yani bu beni Özen negatif insanlar beni üzmese yalnız olsam aslında huzurlu oluyorum demek istediğim şeyi umarım anladınız

Açıkçası ona bir karşı aşk olarak bir şey hissetmiyorum ama ya aramda kötü bir şey de yok evliliğe giden bir süreç var ben de ona destek oluyorum yeri geldiğinde manevi olarak gücüm yeterse maddi olarak ama şöyle düşünün yani sadece bu ben bu çocuğa gerçekten eş olabilir miyim gerçek anlamda buna hazır mıyım bilmiyorum benim şu an önceliğim yaşayamadığım şeyleri düşünüyorum

Ailemden kurtulmayı çok denedim fakat yapamıyorum çünkü onlar beni bir şekilde bulacak ve bana zarar vereceklerini biliyorum polis işin içine girerse onların hapse girecekler bu sefer onlara zarar vermeden onlardan uzaklaşamam ama onlara zarar vermezsen bu sefer ben çıksam ben zarar göreceğim ne yapayım peki

Çünkü polise de gittim ve derdimi de anladım şikayetçi olacak mısın getirelim mi dedi karışmayın falan dedim kadın sığınma evine gittim oradaki polis bile bana üniversite oku deyip geçiştirdi hani uzak bir yere gidersin vesaire buna bile ailem karıştı üniversite hayatımda mahvettiler ben hiçbir şekilde buradan çıkamayacağımı düşünüyorum evlilik olmazsa ama mesela bir sebep oluyor şehir dışına çıkıyorum tek başımayım inan ki o kadar huzurluyum ki o bir hafta bile sanki benim hayatımda yaşadığım belki bir yıllık mutluluğundan fazlası oluyor

Evet peki size özelden yazma şansım var mı

Takip attım

Kalacağımı nereden çıkardın

Benim ailem yok biyolojik olarak var sadece

Evet

26 niye

Baskıdan çünkü evlenmeden bu evden cesedin çıkar diyen ailem var tehdit edilerek bu evde tutuluyorum ve birkaç sebep daha var polise gidip şikayetçi olmamam gereken. Sığınma evinden aldırıldım benim ailemi benden iyi kimse tanıyamaz

Ve polis bana ne dedi biliyormusun ülkemin polisi daha ben küçükken üniversite oku uzak şehre git sığınma ile kurtulamazsın orada yaşayamazsın diyip aklımı karıştırdı neyse döndüm eve bir şekilde üniversite tek umudumdu onu bile ailem bok etti bu evde kaldığım her an acı çekiyorum köpek gibi çalışıyorum bir sürü sıkıntılarım var iş bile belirli sınırlarda çalışıyorum ona bile karışılıyor ama bu evde durmamaya yemin ettim bir saat görüyorum günde belki görmüyorum ona bile tahammülüm kalmadı üniversite mezunu da oldum hu düşünceye ben kolay kolay girmedim altında çok büyük öfke ve hayal kırıklığı var ileride çocuğumu dahi o adama dedesi diye göstermeyeceğim psikolojisi bozulmasın diye yavrumun.

Sevecek adam yok

Kişisel bilgilerimi vermek istemiyorum