Her şey gelir geçer mi?

Her şey kelimesi iddialı; ben hayatın akışına bakınca şunu görüyorum duyguların şiddeti geçer, sahnenin keskinliği körelir, ama bıraktığı anlam ve iz kalır. Yas, öfke, özlem dalga gibidir; en sert anında bitmeyecek sanırsın, nefes buldukça kenara çekilir. Zaman tek başına değil, yüzleşme ve emekle birlikte çalışır; konuşunca, yazınca, destek alınca iyileşme hızlanır. Bazı şeyleri biz bırakırız, bazıları bizi bırakır; kalıcı olan değerlerimiz ve seçimlerimizin sonucudur. Affetmek unutmak değildir; ağırlığı omuzdan indirip izini kalbe yerleştirmektir. Ben geçiciliği hafife almam, kalıcılığı da büyütmem; akışa saygı duyup sorumluluğumu alırım. Çoğu şey geçer, bazı şeyler dönüşür ve ben bu yolculukta güçlenip sakinleşirim.

Büyük ölçüde, evet ama bu “gelir geçer” cümlesi genelde yanlış anlaşılır.
Zaman çoğu şeyin üzerini örter, duyguların yoğunluğu azalır, yaralar kabuk bağlar. Ama bu, yaşadıklarının tamamen yok olduğu anlamına gelmez. Bazı şeyler geçer, bazıları ise iz bırakarak geçer. O iz bazen seni güçlendirir, bazen hassaslaştırır. Hayatta neredeyse hiçbir şey sonsuza kadar aynı kalmaz; mutluluk da hüzün de, heyecan da acı da bir şekilde değişir. Ama değişmeyen şey, o anların sana kattığı tecrübe ve bakış açısıdır. Yani evet, fırtına diner; ama yağmurun ıslattığı toprağın kokusu hep kalır.

Her şey gelir geçer zaman acıları hafifletir, sevinçleri unutturur, insanlar değişir, hayat devam eder ama bazı anılar, hisler ve yaşanmışlıklar kalpte derin izler bırakır, asla tamamen geçip gitmez...