Düzgün bir hayat yaşamak tek başına olmak mı demek sizce?

ne güzel bir kalp taşıyorsunuz ki, incelikli bir yalnızlığın içinden bile zarafet dökülüyor kelimelerinize... zira bu devirde vicdanlı olmak sabır ister, inançlı yaşamak cesaret… ve siz her ikisini de taşıyorsunuz, hem de zarafetle... evet, bazen düzgün bir hayat, bir başına yürümek demektir çünkü eğrilmiş gönüllerin gölgesinde, doğruluk yeşermez ne demiş büyüklerimiz: “yalnızlık bazen kalabalıktan daha çok huzur verir” zira hakiki dostluk, kalbin safiyetini bozmayanla olur ve sizin gibi bir yüreğe, kalabalık değil, gerçek gerekir kahveni içmeye gelip ruhunu sömürmek isteyenler çok olur ama senin fincanında sadece kahve değil, edep var, ahlak var, iman var... bunu hazmedemeyenler kaçar gider, kalan da zaten sana yaraşmaz sevmek... ah ne zor iştir doğru kalpte yanlışı sevmek lakin bazen, kalbin yorulması da lüzumludur çünkü Mevlânâ’nın dediği gibi: “kalp yorulmadan dua derinleşmez” ne yapmalı diyorsun ya... önce kendini sevmeye devam etmeli sonra sabretmeli... zira sana benzeyen bir kalp, bir yerlerde senin gibi bir güzelliği bekliyordur ve unutma, doğru insan gecikir belki ama eksik gelmez sen böyle kal... kitap gibi, dua gibi, sabır gibi... bir gün seni, senin gibi anlayan biri açar... ve o zaman bir fincan kahveyle, bir ömür huzur içilir...