Daha 20 yaşındayım ama geçmişi o kadar özlüyorum ki?

Bunu hissetmen aslında düşündüğünden daha normal. 20 yaş, hem genç hem de geçiş dönemi gibi bir yaş. Çocukluk ve ergenlikten çıkıp “yetişkinliğe” adım atıyorsun, ama hayat hâlâ tam olarak istediğin gibi şekillenmiş değil. Bu geçiş döneminde insanın kendini “yabancı” hissetmesi, geçmişi özlemesi çok sık olur. İnsan, kendini güvende hissettiği, tanıdığı dönemleri özler. Geçmiş, beynimizde hep “filtrelenmiş” güzel anlarla kalır. O anlarda da sorunlar vardı, ama hatırlarken hep sıcak duygular kalır.20 yaş civarında insanlar kendi hayat yolunu çizmeye çalışır. Önceden seni mutlu eden şeyler artık eskisi gibi tat vermeyebilir, çünkü sen de değişiyorsun. Bu, “boşlukta hissetme” ve kendine yabancılaşma ile birlikte gelebilir. Sürekli eski fotoğraflara bakmak, bugünü yaşamayı zorlaştırır. Beyin, nostaljiyle bir çeşit “güvenli alan” yaratır ama bu da seni hapseder.
Senin gibi her şeyi derinden hisseden birinin bu duyguları daha yoğun yaşaması çok normal. İçinde bir hüzün, kayıp hissi oluyor ama bu aslında gelişiminin bir parçası.

Özellikle bu yaşlarda, o dönemler çok özleniyor. Yaş ilerledikçe o zamanlar kadar mutlu olamayacağını düşünüyor insan, normaldir ama hayat akıp gidiyor