Narsist anneyle yaşadığın gerçeğiyle yüzleşmek nasıl?

Black Swan filmini yeniden izledim. Daha önce gerçekten fazla anlamadan izlemişim. Sadece olay örgüsüne odaklanmışım, asıl olay insan ruhuymuş halbuki. Filmde kız annesine sınır koymaya çalıştıkça ben olsam burada annemi üzmezdim değmeyecek şeyler için falan diyordum. Şimdi ise o değmeyecek şeylerin her birinin önemli olduğunu ve annemin beni nasıl manipüle ettiğini anlıyorum. Bir de kendimi asi sanardım, anlaşılan içimdeki asiyi annem bir güzel terbiye etmiş ama hala orada bir yerde olduğunu biliyorum. Anneme her sınır koymaya çalıştığımda örneğin biraz kendi kendime zaman geçirmek istediğimde annem gelip odamın kapısının önünde inleyerek ağladığını biliyorum. Işte öyle öyle beni manipüle etti ve sınırlarım kayboldu. En sonunda mesela benim hoşuma gitmeyecek bir sınır ihlalinde neyse annemi uzmeyim falan diyordum ve aslında sorundu bu davranışlar benim için. Sınırlarım aşılınca sinirlenmedikce olgunlaştım sanıyordum. Ofkelenmek ve panik atak ise dostumuzmus. Yani burada bir sınır ihlali var diye bedenimizin bizi uyarmasiymis. Bizde bir sorun yokmuş yani, çevremizdeki insanlarmis problem, en yakınlarımız.. derler ya narsistler kendileri doktora gitmez ama çevresindeki insanlar gider diye. Ben de gitsem panik atak tanısı alırdım herhalde. Şimdi annemden uzak kaldığım için öyle bir sinir ve panik olmuyorum. Ama 1 hafta ziyarete gitmiştim ve orada ağlama nöbetine girdim gerçekten ve hala annemle konuşmak bile istemiyorum. Geldiğimde sanki kendime güvenim inancım azalmis gibiydi ve yeni toparliyorum kendimi. Böyle bir evde sürekli yaşasam nasıl bir insan olurum kim bilir? Bazen çok ozlersem arıyorum ama bunlarda annemin de suçu yok bence.

Yine de iyi sınır koyabildim. Belki de onun taktiklerini ona karşı kullanmışımdir.. Sınır koyamadığı yerde de pasif agresif davranışlar gösteriyor. Mesela ne zaman ziyarete gitsem gece uyuyacağım ya TV sesi geliyor, gidiyorum anneme söylüyorum kısar mısın diye, kısıyor, iki dk sonra yine açıyor. Neyse ki senede 1-2 gidiyorum da çok etkilemiyor. Sadece bu değil yani farklı pek çok konuda sınır ihlali vardı. Mesela sevgilimle dışarı çıkınca sürekli arardı, yeni buluşmuştum bir kere, annem tabi sürekli mesaj atıyor nerdesin napıyorsun, otobüsten iniyorum diye mesaj yazmıştım, hah geliyor musun eve güzel kızım benim.. Dedim daha yeni geldim buluscaz, saat sabah 11. Sonra büyük hayal kırıklığı yaşıyordu. Yani seni takdir etmesi (güzel kızım) yalnızca dediklerini yaparsan geçerli. O yüzden şimdi ben çok fazla onay alamıyorum annemden. Artık ona hizmet eden bir davranışım yok ki. O yüzden beni takdir etmesi için bir sebep yok. Aydınlandim şu an. Geçen girdiğim bir sınavdan iyi puan almışım, o esnada telefonda konuşuyorduk söyledim, hiç neşelenmedi ve telefonu kapattı. Halbuki ben biraz daha konuşmak sevincimi paylaşmak isterdim. Narsist anneyle yaşamak böyle işte arkadaşlar.. onu da böyle kabul edeceğiz. Onun suçu olmadığını bilerek aslında özünde iyiliğimizi istediğini düşünerek yaşayıp gideceğiz...