Nasıl bir aileden büyüdünüz?

Yazdıklarını okurken gerçekten içim burkuldu… Kimsenin böyle bir çocukluk yaşamaması gerekirdi. Sen çok güçlü bir insansın çünkü bu kadar şey yaşayıp hâlâ anlatacak gücü bulmuşsun. Lütfen kendini değersiz hissetme. Suç sende değil, hiç olmadı. Kendini iyileştirmeyi hak ediyorsun, kimsenin seni ezmesine izin verme. Gerekirse profesyonel destek al, ama ne olursa olsun kendini unutma. Bir gün bu karanlıktan çıkacaksın, inan… ve lütfen pes etme.

Ben de öyle yapıyorum ailemden görmedim sevgiyi eşimden görmek istedim ama o da onun istediği gibi biri olmamı istiyor evlendikten sonra kilo aldım ve biraz kıllı biriyim yaşımdan dolayı küçük ve geçen gün bana dedi ki sen kendine kadın mı diyorsun o günden sonra hiçbir zaman ne cinsel hayatta ne başka bir şeye hevesim kalmadı evin içinde sanki bir ölüyüm hep hayal kuruyorum öleyim de kıymetimi bilsin anlasın hep ona sadık kaldım ne istediyse yapıyorum sözünden çıkmıyorum ama o beni aldattı yine affettim ve hiçbir zaman pes etmeyeceğim çünkü belki Allah beni sınıyordur hani derler ya kötü günlerde sonunda güzel günler gelirdi iyi kalpli insanlar kazanır diye ben hep iyi kalbi insan oldum kimseyi incitmedim ve elbette bir gün ben de mutlu olurum

Benim babam da öğretmen ama aslında mesleğe göre değil de karakterine göre değerlendirmek lazım

O da var tabi