Yalnızlık sendromu, kimse kalmadı hissi?

Zaman geçtikçe insan ister istemez “Acaba gerçekten biriyle karşılaşabilecek miyim?” diye sormaya başlıyor. Etraf evli, çocuklu ve artık başka bir dünyaya geçmiş gibi oluyor. Sosyal olmak da bazen yetmiyor çünkü doğru insanla doğru ortamda denk gelmek her zaman kolay değil. Günümüzde gerçekten sağlıklı bir bağ kurmak neredeyse bir lüks haline geldi.

Ben de aynı kaygıyı taşıyorum zaman zaman. Sanki herkes hızla bir yerlere savruluyor ama kimse gerçekten bir yere ait değil gibi geliyor. Belki yeni ortamlara girmek, ilgi alanlarımızı paylaşabileceğimiz gruplara dahil olmak iyi gelebilir. Mesela gönüllü projeler, yaratıcı atölyeler, doğa yürüyüş grupları gibi yerlerde hem daha açık fikirli hem de bağ kurmaya istekli insanlarla karşılaşmak mümkün olabilir. Artık barlarda ya da klasik ortamlarda biriyle tanışmak çok zor, hepimiz daha derinlik arıyoruz sanırım. Ama senin gibi düşünen birilerinin hâlâ var olduğunu bilmek bile umut veriyor bana. Gerçekten isteyen insanlar bir şekilde buluşur, sadece biraz zaman ve doğru yer gerekiyor.

Ben ailesiz büyüdüm. İlk başta anonim değildim. Ama sonradan bilerek anonim oldum. Çünkü biraz hayatımdan bahsedeceğim. Önce babam bırakıp gitti, sonra annem evlenip gitti. 2011'de sevdiğim kadın trajik bir şey yaşadı ve kaybettim. Bunların psikolojisiyle hayatıma aldığım bir iki uzun ilişkimde de aldatıldım. Şimdi de kendimi kedilerime, kitaplarıma ve arada sırada yaptığım seyahatlerime adadım. İki dostum var, ikisi de evlendi. Artık kimseyle kolay kolay arkadaş da olamıyorum. Yani anlatsam daha uzun uzun devam ederim de, denedim olmadı. Biriyle konuşuyordum burada, yaptığım hatadan dolayı iletişimimiz bitti. Şimdilerde de öyle sorguluyorum. Mesela bu saatte kafama taktığım için uyuyamıyorum. Sohbet edecek içimi dökecek kimse yok. Öylece müzik dinleyip, soru cevaplıyorum işte. En azından ailen yanında. Benim annemle kocası ceplerinde para bitince ve borçları artınca yanıma geldi, onlara bakıyorum. Yani bende aile diye bir şey de yok. Biriyle evlenirsem ya da sevgili olursam, ailesine sımsıkı sarılırım büyük ihtimalle. Çünkü sıkıldım yalnızlıktan, hem de çok sıkıldım. Daha başka şeyler de var anlatılacak da, öyle işte be anonim.

Bir şey olmuyorsa samanı gelmediği için olmuyordur.
Bu batıl inanç falan değil inanma öyle şeylere.
Ancak siz doğru zamanda doğru kişiyle karşılaşmamışsınız. Bu hiç olmayacak demek değildir.
Önce şu depresif ve endişeli ruh halinden kurtulun
Hangi şehirdesimiz bilmiyorum ama sosyalleşin çıkın bir yerleşe oturun varlığınız hissedilsin

Acele etmeyin
Sakin
Belki başka bir tetiklemeye ihtiyaç duyuyor hayat
Belki göz ardı ettiğiniz bir farkındalık lazım
Bel sosyal hayatınızı revize etmelisiniz

Trekking- kitap kulübü- felsefe etkinlikleri
Bunlar hep yaşlı emekli dul boşanmış kişilerin işi
Hayata şair gerçek sosyal hazlardan uzak insanlar

Önerimi “koca bulmak” bağlamında söylenmiş bir şey olarak algılamayın, belki koca dan çok iyi bir hayat arkadaşına sevgiliye ihtiyacınız var. Koca olacak kadar iyiyse de o da olur..
Belki yaşadığınız şehir belki de mesleğiniz belki başka sosyo ekonomik dinamikler sebep oluyor buna

KendimiE öz güveni yenileyin
Dost edinin
Onore eden insanlar olsun çevrenizde

Ne diyeyim hayırlı bir kısmet çıkar umarım
Burada bile yazanlar var