Ailemle geçinemiyorum evden kaçmak istiyorum?

Sana en başta şunu söylemek istiyorum senin hissettiklerin gerçek, yaşadıkların hafife alınacak şeyler değil. Abartmıyorsun. Kimsenin sana "abartıyorsun" deme hakkı yok. Senin yaşadığın bu duyarsızlık, yalnızlık, değersiz hissetme hali bir çocuğun ya da gencin ruhunda büyük yaralar açar. Bir de üzerine kimse seni duymuyorsa, anlamaya çalışmıyorsa, susmak dışında çare kalmıyor gibi hissedersin. Ve bu suskunluk içinde kendini keserek, acını göstermek istersin. Çünkü dışındaki kimse seni anlamıyorsa, içindeki acıyı görsünler diye dışına taşırırsın. Ama unutma bu çözüm değil. Sadece yara üstüne yara. Şu anda en önemli konu şu. Kendine zarar vermeyi bırakmak. Çünkü senin hayatın çok kıymetli. Ne annenin duyarsızlığı ne de babanın uzaklığı senin yaşam hakkını azaltmaz. Sen değerlisin. Kollarına zarar vermek, sana geçici bir rahatlama veriyor gibi görünse de aslında seni daha derin bir karanlığa çekiyor. Ruhunun “yardım edin” çığlığı bu. Ama bedenini cezalandırarak değil, doğru insanlarla konuşarak bu karanlıktan çıkabilirsin. Peki şimdi ne yapabilirsin? Bu bir "kaçma" değil, bir çıkış arayışı. Evden kaçmak istiyorsun, çünkü sıkışmışsın. Ama şu anda 18 yaşında olduğun için, bunu planlı ve kontrollü yaparsan, kaçmak değil bağımsızlaşmak olur. Ama öfkeyle, aç susuz, zararlı halde çıkarsan kendine kötülük etmiş olursun. Çünkü dışarısı çok daha acımasız olabilir hazırlıksız çıkarsan.
Bir yetişkine veya rehber öğretmene ulaşabilir misin? Okuldan bir öğretmen, bir rehberlik hocası, belki bir teyze, komşu, akraba… Sana değer veren ve seni dinleyecek bir yetişkin. Çünkü bazen aileyle iletişim kopunca, araya güvenilir biri girmeli. Psikolojik destek almalısın. Kendine zarar verdiğini söylediğin için açıkça söylemem gerek psikolojik destek alman çok ama çok önemli. Bu sadece bir istek değil, hayati bir ihtiyaç şu an. Devlet hastanelerinde psikolog hizmeti var. Gidersen seni yargılamadan dinleyecek bir uzmanla konuşmak sana nefes aldırır. İlçede yaşıyorsan bile en yakın Aile Sağlığı Merkezi’ne ya da Devlet Hastanesi’ne gidip “Ben psikolojik olarak iyi değilim, destek almak istiyorum” diyebilirsin. Sana yönlendirme yapacaklardır. Ücretsiz. Bir deftere veya telefona duygularını yaz
İçinde fırtınalar kopuyor. Eğer bunları yazmazsan, boğulursun. Şu anda konuşacak kimsen yok gibi hissediyorsun ama yazmak bir nevi terapi. Ne yaşadığını, ne hissettiğini yaz. Bir süre sonra o yazılar bile sana yol gösterir.
Şunu bil. Sen kötü bir evlat değilsin.
Yalnız değilsin, seni anlayan birileri mutlaka var.
Evden gitmek istiyorsan bunu planlı ve güvenli yapabilirsin. Belki şehir dışında bir üniversite kazanmak, belki çalışıp birikim yapmak. Ama şu anki ruh halinle çıkmak seni daha büyük çıkmazlara sokar.