Ailenizle gezerken sizi tanıyorlar mı, yoksa Aa bu sizin çocuk mu diyip şaşıran var mı?

Ailemle dışarı çıktığımda bazen öyle bakışlar yakalıyorum ki, sanki onların çocuğu değilmişim gibi şaşkınlıkla karışık bir tebessüm beliriyor yüzlerde. Özellikle annemin yanında yürürken durup bakanlar, sonra hafifçe eğilip bu senin oğlun mu diyenler oluyor. Belki boyumdan, belki duruşumdan, belki de gözlerimdeki yorgunluktan beklenmeyen bir görüntü çiziyorum onlara. Ama içimde hep aynı çocuğum; annemin dizine başımı koyduğumda hâlâ küçüğüm, hâlâ onun yüreğinde büyüyen evladım. Dışarıdan ne kadar büyümüş görünsem de annem için hâlâ küçük bir hayal, yarım kalan bir masalım. İnsan büyüse de annesinin gözünde hep aynı kalır.

Bizde 4 kardeşiz ben 2 numarayim semtte hiç takilmam diğer kardeşlerim semtten çıkmaz herkesi tanırlar herkes de onları tanır beni tanıyan yok arada kardeşin kardeşim abi diyor aaa abin mi diyorlar o derece