Biriyle konuşmak istemiyorsanız bunu ona söylemeyi mi yoksa ima etmeyi mi tercih edersiniz, cevap ima ise nasıl imada bulunursunuz?

Eğer biriyle gerçekten konuşmak istemiyorsam, bunu açıkça söylemek yerine çoğu zaman sessizce geri çekilmeyi tercih ederim. Çünkü bazı duygular kelimelere yüklenince gereğinden fazla ağırlaşabiliyor, kırmak istemediğim yerlerden kırabiliyor. O yüzden aramı soğuturum, mesajlara geç dönerim, cevabım kısa olur, ses tonum düşer; hâl hatır bile sorsalar yüzeyde kalırım. Konuşmalarımda eskisi gibi içtenlik olmaz, bakışlarım bile uzaklaşır. Bu aslında bir suskunluk değil, içimden geçenlerin yumuşatılmış bir tercümesidir. Anlayan için cümle kurmaya gerek kalmaz, hisler sessizliğin içinde yeterince bağırır.

Benim tercihim genellikle duruma ve kişiye göre değişir ama eğer direkt söylemekten kaçınıyorsam ima etmeyi seçerim. Çünkü bazen direkt söylemek ortamı germek veya karşı tarafı üzmek anlamına gelebilir.
Mesajlarda kısa ve net cevaplar vermek Mesela “Tamam”, “Anladım” gibi çok fazla uzatmayan, sohbeti ilerletmeyen cevaplar.
Gecikmeli veya geç cevap vermek Mesajlara ya çok geç yanıt vermek ya da arada sırada cevap vermek. Kısa ve soğuk ifadeler kullanmak “Şu an müsait değilim”, “Yoğunum biraz” gibi. Sohbeti kendiliğinden sonlandırmak Konuşmanın doğal akışını bozup, yanıt vermemek veya sohbeti kapatacak şeyler söylemek. Bedensel dil ve mimiklerle mesafe koymak Yüz ifadesiyle ya da beden diliyle iletişimi azaltmak.

onu kırmamak için direk söylemem. genelde soğuk davranırım karşımda ki kişi anlar bunu zaten diye düşünüyorum.