Bu durumu sadece ben mi yaşıyorum acaba?

Orta okuldan tuuutt evlilik yasima kadar annem benimle konuşmaz ve küs kalırdı ,
Annemle bir mağazaya gittiğimizde bana bir kıyafet beyendirir , sonra parası olsa bile paramız yok der almazdı. Sürekli babamın borçlu olduğundan bahsederdi.
Annem ve babam sigara kullandıkları için verdikleri haşliklari da elimizden alır götürür sigaraya verirlerdi.
Arada sırada hediyeler alırlardı ama ben kız evladı olduğum için bana pek birşeyi layık gormezlerdi.
şu an evli olduğum eşim ile bile ne tanışmak istediler nede bir evlenmemi istediler.
Evlenmek istiyorum dediğim de bile sanki ben bir malmisim eşyaymisim gibi " sen benimsin , seni ben doğurdum ben istemezsem evlenemezsin " demişti. O an orada benm özgür irademi yok saymisti ve bende sırf bu yüzden inada bindirp bu benim kararim deyip evlendim.
Evlilik çeyiz işi derkn annem hep bir kıskançlık içindeydi. Benim ceyizimi ikiye bölüp yarısını kendine almisti , hatta fazlasını kendine ayırmıştı (daha sonra onlar taşındıklarında mahvoldu tabi )
Eşimle alışveriş yapsak kiskanir ağlama kirizlerine girerdi.

Gelelim asıl probleme
Evlilik hayatım boyunca çok paramız oldu , ama ben sürekli alisveris yaparken paramız yok psikolojisinden kurtulamadim.
Annem uzun yıllar bana küs olduğundan dolayı ilgiye sevgiye aç kaldım ve eşim de hiç konuşkan birisi degildir , o suskun oldukca sürekli benimle küs olduğunu duşunup gereksiz yere onu konuşturma çabalarina girdim.
Bu psikolojidn bir türlü kurtulamiyorum , hayatımi mahvetti resmen.
Bu arada annem ölmeden önce de " ben seni hiç sevmedim , senin evlat sevgin yüreğimde olmadı " dedi.

Ben şimdi ne yapayım? Bana psikolog git demeyin , bana taktik verin