Hayat 2-0 ya da 1-0 önde başlamış olanlarda ki dünyayı ben yarattım, ben başardım egoları beni bunalıma sokuyor ne yapmalıyım?

Herkes doğarken tabiki şanslı doğmuyor farkındayım, tabiki aileden şanslı olanlara saygım sonsuz, herkes elinde ki imkanların tadını mutlaka çıkarmalı. Fakat ben insanın gerçeklerin farkında olarak farkındalık sahibi olmalarını ve mütevazı olmaları gerektiğini savunuyorum. Çalıştığım şirkette ve dışarda bazen görüyorum zengin aile çocukları ve patronun kızı, altında jip, sınırsız imkanlar ile yanımdan geçerken yüzüme bakmayan, günaydın dediğimde cevap vermeyen, hayatında ailesi olmasa mezarın dibinde olacak vizyonsuz birçok insanın emekçi insanlara üstten bakmaları beni çok rahatsız ediyor. Patronlar mesela çalışanlardan ayrı masada onlara konulan özel ekmekler ile ahşap masada yemek yiyor, bana çok yanlış geliyor. Üst müdürler yani patron yalakaları özel tahsis edilen araçlar ile yüksek maaş ile gidip gelirken, emekçi ve onlardan çok çalışan insanlar eziliyor tablalarda yemek yiyor. Herkes imkanlarından faydalanmalı dediğim gibi fakat bu tarz insanları görünce kendimi sanki bir şey başaramamış gibi hissediyorum. 16 yaşımdan 34 yaşıma kadar hem okudum hem kendi imkanlarım ile çalıştım birçok sektörde, hala ortasındayım hayatın, böyle kişileri görünce hayattan soğuyorum, adaleti sorguluyorum.