Ben annemle ne yapacam böyle ya?

Mantığının değişmeyeceğine kesin karar kıldım ve bu saatten sonra onu değiştirmeye çalışıp kendimi boşuna yormayacam ama başka biri olsaydı hayatımdan tamamen çıkarırdım lakin arada arıyor konuşuyoruz bu zamanlarda mesafemi korumak istiyorum. Hayatıma dair detaylı bilgi vermiyorum asla. Sanki güzel olan her şeyi bozacakmış gibi hissediyorum.

İlgi değil de onun beni merak edip özlediğini öğrenince görmezden gelemiyorum. Zaten ayda 1,2 kere arıyor onda da canımı sıkıyor işte.

Bu yaşıma kadar bana sürekli müdahale edip her şeyime karışıyordu bunu alışkanlık haline getirmişti. İşin üzücü yanı bunu babam dahil bütün çocuklarına yapıyor. Sonra ben aşık oluverdim. Onun istemediği biri olduğu için çıldırdı tabi. Babamı da dolduruşa getiriyordu. Onları ikna etmek için çok çabaladık, çok mücadele ettim ama çabalarımın boşa olduğunu anladığım ilk an kaçmaya karar verdim. Kaçtıktan sonra ohh be çok şükür sonunda kendim için bir karar alıp kendi istediğim hayatı yaşayacağım dedim. Bunun tadı bambaşka hayatımda lendim için aldığım en iyi karardı.
Şimdi tek sorun annemin burun kıvırmaları kaldı. Onu memnun etmek için artık kılımı kıpırdatmam ama konuşup da moral bozuyor buna engel olamamak sıkıntı.

Dışarıdan öyle görünüyor olabilir ama işin detayları çok farklı. Onların düşüncelerini ben değiştiremem, onlar da beni kendi düşüncelerine ikna edemez. Neticede böyle bir karar aldım ve onlar da şu an düşündüklerinin yanlış olduğunu anladılar. Ama annem hala kendi istediği olmadı diye tavır yapıyor. Sanki ben onun oyuncağıymışım da elinden alınmış gibi davranıyor.

Anne baba rızasının öneminden gireceksin anlaşılan.
Kul hakkının da ne kadar önemli olduğunu bilecek kadar inançlı bir insanım.

Kopmak için her şeyi yaptım ama ayda bir kere bile olsa telefonla arıyor. Ben de anne yüreğidir kızını merak edip endişelenmesin diye açıyorum ama her seferinde canımı sıkıp pişman ediyor beni.

Gitmiyor ki, ona göre onun dediği gibi yaşamadığımız için biz suçluyuz.

Doğduğumdan bu yana her şeyim elimden alınmış gibi hissediyorum. Sanki sürekli görünmez bir iple yaşıyormuşum gibi, ipin ucu da annemde. Ama yeter buna tahammülüm kalmadı artık. Onu memnun etmek için en ufak bir şey bile yapasım yok.

Yok sağol