Hiçkimseye hiçbir kötülüğüm dokunmadığı halde neden hep yalnız kalıyorum?

Ben aman zahmet etme, uğraşma, ne gerek var diyen biriyim. Böyle olunca yüzüme karşı aa ne tatlısın diyip içten içe ne düşünüyorlar kim bilir. Tam tersini yaptığımda ise soğuk, burnu havada, bencil, hatta narsist olmakla suçlanıyorum. Yani uğruna emek verilmesi gereken biri olmaya çalıştığımda

Bence insanlar daha rahat kontrol edebilmek ve istediklerini yaptırabilmek adına suçlarlar. Ben buna inanıyorum

Ben neden sadece sevdiğim insanlar mutlu olsun diye kendimi hırpalıyorum o zaman? Ben akılsız mıyım

Ben kendimi bildim bileli hep yazılar yazarım. Ama genelde dönüp de o yazıları okumaya, yüzleşmeye cesaretim olmaz. Bir iki gün önce okuyayım dedim. Bugün ne hissediyor ve düşünüyorsam birebir aynılarını hissediyormuşum. Mesela bir tanesine baktım. Yksye hazırlandığım süreçte yazmışım. Kız kardeşim depresyondaydı ve beraber yksye hazırlanıyorduk. Notlarımda hep yazmışım ki kız kardeşim de iyi bir üni kazansın diye çabalıyorum. Onun mutluluğu için uğraşıyorum. Şöyle yaparsam daha mutlu olur, böyle yaparsam toparlanır vs. Yani onun için kendimi harcamışım. Ondan sorumlu hissetmişim kendimi. Sonra ben tüm zamanımı buna harcadım. İstediğim bölümü kazanamadım bile. Bir de üstüne ben de depresyona girdim. Banane diyebilirdim ama diyemedim. Ki sonrasında bunu yaptığım için kıymetimi bilmedi bile.
Şimdi kendisi evli ve ben ona bir derdimi anlatsam dinlemiyor bile. Abla sen beni kötü etkiliyorsun konuşmak istemiyorum diyor. Yani anlatabiliyor mutum, çok ağır geliyor bazı şeyler. Ben olsam bunu yapmazdım dediğim her şeyi yapıyorlar bana

Gerçekten bencil olmayı öğrenmem gerek galiba. Başka türlü olmayacak

Kullanmalarına izin vermemeye başladığım noktada neler diyorlar neler