Evden çıkamayan buluşamayan kızla sevgili olunur mu sizce?

Çok damdan düşmüş gibi alacağım ama kadın bakış açısı getirmek istiyorum. 20 günlük konuşmaya bu kadar bağlanması zaten sağlıklı bir psikoloji göstermiyor. Bir ay bile olmamışken, birbirinizi doğru düzgün tanımadan evlilik hayalleri kurması ve bunu sana söylemesi zaten kocaman bir red flag. Bu tipleri biliyorum, takıntılı derecede seviyolar insanları ve hayattan soğutuyolar. Ne kadar uzatırsan sonrasında bitirmen o kadar zor olacak, senin zayıf noktalarını bildikçe oralara oynayacak ve senin için de bir alışkanlık olduğu için bırakmak daha da zor gelecek. İçinden devam etmek gelmiyorsa geç olmadan bitir. İlk sevgilin olabilir, birini bulduğun için mutlu olmuş ve bırakmak istemiyor olabilirsin çok doğal. Ama ilk ilişkin sana 20 günde bile vicdan azabı çektiriyosa devam etse neler neler yaşatır öyle düşün, gençliğini mahvetmeye gerek yok.

O kadar uzak olmasa da uzak mesafe denedim, zor bi iş. Sevgili dediğin yakında olacak, istediğin gibi görüşebileceksin...

Özel bi soru olacak ama üniversitenin başında mısın? En az 4 yılım var dedin ya

A anladım tamam, 18sen diyecektim ki (gerçi hala daha diyebilirim hala gençsin) o kadar da acele etme evlenmek için veya sevmemene, yürütmesi zor olduğunu bile bile bir ilişkiyi oldurmak için. Hayat mutsuz olacağın şeylerle vakit kaybetmek için çok kısa. Elbet karşına daha uygun birisi çıkar bir gün.

Ya sıkıntılı birisi bakacağına hiç kimse bakmasın daha iyi biliyor musun... İleride belki de çok mutlu da olabilirsiniz bilmiyorum buna mani de olmak istemem. Ne seni ne de kızı tanıyorum, ilişkinizi de anlattığın kadarıyla biliyorum ama bence çok da harika bi başlangıç değil. Harika başlayanlar bile çok kötü bitebiliyorken böyle başlayan sonra nasıl ilerler sen düşün. Çok yakın bir arkadaşım ilk ayda bitirmesi gereken ilişkiyi bitirmedi en son 3 senedir birliktelerdi (her hafta ayrılıp barışmalı sürekli kavgalı geçen bi ilişki) sürekli bundan bahsediyordu ve ben ne dersem diyim dinlemiyordu ve sadece kendisine zarar veriyordu, dayanamayıp 2 sene önce arkadaşımla iletişimimi kestim. En yakınımdı, 7 yaşımdan beri hem de.

O da senin gibi söylüyordu, aldatırsa ayrılırım yoksa gittiği yere kadar götürürüm diye, çocuğun buna etmediği hakaret kalmadı, her gün kavga küfür kıyamet... Bir insan kendisini bu kadar ezdirmemeli diyor insan. Zeki bir kızdı üstelik ama alışkanlık olunca bırakamadı işte her şeye rağmen.

Seven insan çaba da gösterir biliyor musun... Şu an eşim kendisi, ilk tanıştığımız zamanlar 3 ay uzak mesafeydik, sürekli git gel yaptık. Aileme yalanlar söyleyip görüşebilmek için evden çıktım kaç kere, benim ailem de baskıcıydı... Sonra okuduğum şehirde iş buldu yanıma taşındı, bu sefer de o çok yoğun çalışıyordu, ben sürekli onun yanına gidip geldim. Ben mezun olunca da evlendik, şimdi aynı evde birlikteyiz. Hayat zor, ilişki yürütmek zor ama karşılıklı çaba lazım, tek taraflı değil. Ve biraz da gerçekçi olmak lazım. Ben 3 aylık ilişkimiz varken bile benim olduğum şehre taşınınca acaba böyle bi şey için çok mu erken diye stres oldum. 20 günlükken evlilik hayali kurmanın sana yüklediği stresi düşünemiyorum...