Daydreaming’im var ama çevrem yalan söylediğimi sanıyor?

Yorumun için teşekkür ederim ancak anneme bunu açıklamak zorunda kalmamın nedenleri var. Bunun içinde mesela; sürekli aynı evde olduğun birinin sana deli ya da doğrudan yalancı gözüyle bakması, seni bir çocuk gibi kontrol etmeye çalışması ya da kendini yetersiz görmesi. Evet, insanları ‘tatmin’ etmek zorunda değilim ve evet insanlara istediklerini söyleyen biride değilim. Annem konusunda bu psikolojik sorunu inandırmaya çalışma çabamın asıl nedeni bıkkınlığım. Biri bir şeyi çok fazla baskıladığında gelen o bıkkınlık bazen sadece ‘aman neyse ne’ moduna sokuyor.

rica ederim. seni anlıyorum zaten anlamasam konusamazdim. ben de cok baskılandıgım kontrol edildigim bir cocukluk ve ergenlik geçirdim. oyle bi haldeydim ki ailem hakkımda ne düşünür annem bunu kabul eder mi diye düşünmekten (asla farkında degildim) bir video bile izledigimde kendi düşüncemden öte ailem bu video hak. ne düsünür diye fark etmeden onların bakıs acisiyla yorumlama yapiyormuşum. onların düşüncelerini kabul etmiyordum ve sözde onlar konusurken katilmiyordum umurumda degildi ama deli gibi onaylanmak istiyormusum. bak bıkmış olabilirsin ve mesele görünür de direkt bu görünebilir. ama baktiginda annen de kendini haklı görüyor neden biliyor musun ona ogretilen bu algılardan. burada anlaman gerekiyor mesele hicbir zaman sadece görünen de degildir. su hayatta kendimizle ilgili bi güvensizligi değiştirmezsek cocugumuza kendi korkumuzu aktarıriz. cevremize onu yansitiriz ve cekeriz. bunlar biraz karmasik konular.

+"insanların istediklerini söyleyen biri degilim umurumda degil" falan felan. sen bu seyin icindesin sen bu hayata katlaniyorsun umurunda olup olmamasi mesele mi sence? hatta biliyor musun eger mutlu olmak istiyorsan bu zincileri görüp tutup kırmak zorundasın. seni bilmiyorum gerçi ama biraz bilinçaltını falan arastir kitap al oku. hayal kurma meselene gelirsek ilk olarak gerçeklikten kaçmak istiyorsun belki orada basrolsun. orada neden basrolsundur biliyo musun bu hayatta geri planda kaldıgını defalarca hissettiginde. ben de bi zamanlar film gibi hayaller kuruyordum ve gerçeklesmesime de ölümüne tutuluyordum sonra fark ettim her dusundugum seyin o kadar yasadikalrimla ilgisi var ki fantezi falan degil zaten olmadigini da biliyordum.. cunku zihnimiz bir travmatik olay yasadiginda ve bu amugdalaya kayit oldugunda onunla bas edebilmek icin aynı "histen" bi hikaye yaratır ama bu sefer güçlü bitirir. örnegin çok suclanmıssındır yine suclandıgını hayal edersin ama bu sefer güçlüsündür yaninda birileri vardir hayatin tüm bunları yasadın "al sana essiz bag essiz ask" dedigi bi an vardir. sanki bak ben bunlari yasadim evren, sen de bana bunları ver der gibi. bunlar biraz da cocukca seyler. cunku hala 0ila7 yas arasında ogrendigimiz inanclarla dusunuyoruz.. beni anlamamis olanilirsin ben bilinçaltı çalışmaları aldım çok okudum ama hicbir seyin tesadüf olduguna inanmıyorum eger ben su an bunu yazdiysam mutlaka senin ve hatta söylediklerimiz aslında en cok kendimiz icindir bi nedeni vardir