Geriye dönünce ben doya doya bir çocukluk yaşadım diyebiliyor musunuz?

Hayır, çünkü çocukluk dediğin şey sadece yaşla ölçülmüyor. Oyuncakların olsun olmasın, üzerine titreyen bir aile ya da sıcak bir evin olmuş olmasın; insan yine de eksik kalabiliyor bazen. Bazen yaşın küçük ama yüklerin büyük oluyor. Çocukken yaşanması gereken neşenin yerini, erken gelen sorumluluklar alıyor. Sokakta deli gibi koşturamamışsan, düşüp dizlerini kanatamamışsan, bir oyuncağa sarılıp huzurla uyuyamamışsan… o zaman içinde hâlâ büyüyememiş bir çocuk kalıyor. Ve ne kadar geçse de zaman, o eksiklik hep bir yerde insanın boğazına düğümleniyor.

Bazı çocuklar doğuştan şanslıdır kumlar çamurlar bahçeler içerisinde büyürler arkadaşlarıyla bazısı ise şehir ortamında betonlar üzerinde dizleri kanayarak, ya da anne ve babası olmadan asla dışarı çıkamayarak sanal ortamda geçici arkadaşlar bularak.. harika bir çocukluğum oldu bu yüzden çok şanslıyım diyorum.. bütün anne ve babalara buradan sesleniyorum lütfen şehir ortamında iseniz çocuklarınızı asla ihmal etmeyin parklara götürün, sanal arkadaşlıkları ortamına onları itmeyin..

Ne yazık ki, geriye dönüp baktığımda ‘doya doya bir çocukluk yaşadım’ diyemiyorum. Hep biraz erken büyümek zorunda kaldım. Oyun oynamaktan çok düşünmeyi, kahkahalardan çok sessizliği öğrendim. Ama yine de içimde bir yerlerde o çocuk hâlâ saklı; salıncağa binmek isteyen, çimenlere uzanıp gökyüzünü izleyen bir tarafım hep var. Belki doyasıya yaşamadım ama hâlâ içimde büyütmeye çalışıyorum o çocuğu.