Eşinizden veya sevgilinizden duyduğunuz en kırıcı laf neydi?

Beyler, bu olay gerçek mi bilmiyorum ama 2007 yılında Ankara Behçet Sokağı'nda yaşanmış sanırım. Bir arkadaş anlatmıştı, içimi burktu, o yüzden sizinle paylaşmak istedim.

Pınar diye bir kadın varmış. Kocası Ali, her ay ona harçlık verirmiş. Pınar da o harçlıkları, kendi ihtiyaçlarından kısıp, gizlice biriktirmeye başlamış. Kafasında tek bir şey varmış: Ali'ye öyle güzel bir hediye alacak ki, hem çok beğenecek hem de Pınar'ın onu ne kadar sevdiğini anlayacak. Aylarca didinmiş, kuruş kuruş biriktirmiş ve sonunda Ali'nin uzun zamandır istediği, o pahalı kol saatini almayı başarmış. Düşünsenize, kadın kendi zevklerinden feragat etmiş, sırf eşini mutlu etmek için.

Ali'nin doğum günü gelip çatmış. Pınar, hediyeyi özenle paketlemiş, kurdeleyle süslemiş. Ali işten yorgun argın dönünce, Pınar kocaman bir gülümsemeyle hediyeyi uzatmış. "Doğum günün kutlu olsun canım," demiş, sesi sevgiyle titreyerek.

Ali paketi açmış. Kutuyu görünce bir an şaşırmış gibi olmuş, sonra saati çıkarınca kaşları hafifçe çatılmış. Pınar, bu tepkiye anlam verememiş. Ali hep bu saati istediğini söylerdi.

Ali, saati elinde bir süre çevirmiş, sonra gözlerini Pınar'a dikmiş. Sesi o kadar sakindi ki, insanı daha çok ürkütmüş. "Bu saati nasıl aldın?" diye sormuş, öyle aheste aheste...

Pınar şaşkınlığını gizleyememiş. "Şey... senin verdiğin paraları biriktirdim," demiş, sesi utangaç. "Beğendin mi?"

İşte tam o an, Ali'nin yüzünde garip bir ifade belirmiş. Hafif bir alay, bir küçümseme... Ve aynı yavaşlıkla, aynı aheste tonla ağzından şu kelimeler dökülmüş: "Benim verdiğim paralar ile hediye mi aldın?"

Pınar'ın yüzündeki gülümseme anında solmuş. Sanki kalbine bir hançer saplanmış gibi hissetmiş. Bütün o emek, bütün o fedakarlık, bütün o sevgiyle yaptığı birikim... Ali'nin o tek cümlesiyle yerle bir olmuş. Ne diyeceğini, ne hissedeceğini bilememiş. Gözleri dolu dolu Ali'ye bakarken, boğazında kocaman bir düğüm oluşmuş. Oysa o, Ali'yi ne kadar mutlu edeceğini hayal etmişti...