Bir insanın guzel fedakar bır karısı varken neden ona herşeyı hak görür?

Öncelikle yaşadığınız durum çok ağır ve yıpratıcı. Bir eşin maddi konularda gizli hareket etmesi, hele ki çocuklar varken tüm birikimi yüksek riskli bir şeye yatırması ciddi bir güven sarsıntısı yaratır. Sizinki sadece bir para kaybı değil; güvenin, emeğin ve gelecek planlarının sarsılması. Bu yüzden duygusal olarak uzaklaşmanız, dokunmak istememeniz çok ama çok normal. Bu bir soğuma değil, bir hayal kırıklığı ve içsel bir korunma refleksi.

Bu duygudan çıkabilmek için öncelikle kendinize kızmamayı seçmelisiniz. Elinizden geleni yapmışsınız, sevmişsiniz, emek vermişsiniz. Ama bu olanlar sizin değil, eşinizin tercihlerinin sonucu. Bu noktadan sonra yapabilecekleriniz daha çok kendi ruh sağlığınızı toparlamaya ve çocuklarınızla olan hayatınızı ayakta tutmaya yönelik olmalı.

Ne yapabilirsiniz?

Duygularınızı bastırmayın. Öfke, hayal kırıklığı, üzüntü... Hepsi geçerli. Bunları yok saymak değil, ifade etmek rahatlatır. Gerekirse bir deftere yazın, güvendiğiniz biriyle konuşun ya da bir terapistle destek alın.
Onunla açık ama çatışmasız bir konuşma yapın. Duygularınızı, güvensizliklerinizi, artık sınırlarınızın neler olduğunu anlatın. Bu “barışma” değil, “netleşme” konuşması.
Kendinize dönüş yapın. Kaybettiklerinizi sürekli düşünmek yerine, kalanlara ve yeniden kurabileceklerinize odaklanmak zamanla iyileştirir. Kendinizi kadın olarak, anne olarak yeniden güçlü hissettirecek şeylere yönelin. Bu, basit bir yürüyüş bile olabilir.
Maddi kontrolü paylaşmayı ya da devralmayı gündeme getirin. Aynı acıyı tekrar yaşamamak için finansal sınırlar ve şeffaflık şart.
Unutmayın, bu duygular geçmeyecek gibi hissettirse de, siz asla çaresiz değilsiniz. Kadınlığınızı, sevginizi ve emeğinizi harcamışsınız, bu değer kaybolmaz. Şimdi biraz da kendinize verin o sevgiyi. Buradayım, isterseniz birlikte düşünür, daha da açarız.