Benim Kimseden En Ufak Bir Menfaat ve Beklentim Yok... Yine de Herkes Benden En Çok... Ne?

“Ben Menfaatçi Değilim” Diyorsun ya...

“Benim Kimseden En Ufak Bir Menfaat ve Beklentim Yok” diyorsun… ya!
Ne kadar da büyük bir yalanı, ne kadar da masum bir cümleye sığdırabiliyorsun.

Çünkü insan beklentiden doğar.
Doğarken bile bir ağlamayla bekler. Bir kucak, bir dokunuş, bir sıcak ana sütü.
Sen büyüdükçe de değişmez ki bu!
Bir tebessüm beklersin, bir anlayış, bir özür, bir sahipleniş... tabi bunlar menfaat değil

İnsan sadece aç kalınca mı ölür? Ölmek nedir?
Anlaşılmayınca, sevilmeyince, değer görmeyince de yavaş yavaş ölürsün…

“Ben kimseden bir şey beklemiyorum.” kendini bu yalanlar ile kandırma...

Hayır… Sen de bekliyorsun.
Herkes gibi.
Sadece bunu söylemeyi kendine konduramıyorsun, söyleyemiyorsun,

belki de menfaatler ile yüzleşemiyorsun.

Çünkü beklenti dediğin şey, illa çıkar değildir.
Bazen bir selam, bir “iyi misin?”
Bazen bir “yanındayım.”
Bazen sadece içini dökebileceğin sessiz bir omuz…

İnsanız.
İhtiyacımız var.
Ve her ihtiyaç bir beklentidir aslında ve her ihtiyaç bir beklentiden doğar.
Kimse durduk yere yaklaşmaz kimseye.
Ya sevgi bekleriz ya huzur, Ya ilgi, ya da en basitinden “anlaşılmak.”

O yüzden, tekrar düşün bu cümleyi kurmadan önce!
“Ben menfaatçi değilim” demek kolay.
Ama gerçekten hiçbir beklentin yoksa…
Neden hâlâ bu kadar kırgınsın?

Benim Kimseden En Ufak Bir Menfaat ve Beklentim Yok... Yine de Herkes Benden En Çok... Ne?
Cevapla