Babamdan nefret ediyorum ölmesi için dua ediyorum normal mi?

Böyle bir ortamda yaşarken hissettiklerin "normal mi" sorusu artık bir noktada yetersiz kalıyor çünkü bu, bir çocuğun ebeveyniyle yaşaması gereken ilişki biçimi değil ve senin yaşadığın şey, sadece sevgisizlik ya da ilgisizlik değil, doğrudan fiziksel ve psikolojik şiddet içeriyor, o yüzden de duyguların, düşüncelerin, hatta zaman zaman ölüm temennin bile bir savunma mekanizması, çünkü insanın aklı sürekli şiddete ve tehdide maruz kaldığında ya karşı koyar ya kaçar ya da nefretle kendini korumaya çalışır, senin yaptığı şey aslında “nefret”in arkasında gizlenen çaresizlik çığlığı çünkü öfke çoğu zaman kontrol edemediğimiz acının sesidir, çocuklar babalarını sevmek zorunda değildir, hele ki o baba onları dövüyorsa, annesini boğmaya çalışıyorsa, korkudan polisi arayamayacak hale getiriyorsa ve sonra bir de bunu gururla başkasına anlatıyorsa, burada nefret edilen şey bir insan değil, insanlık dışı davranışlardır, dolayısıyla senin bu kadar dolmuş olman, artık içinde hiçbir merhamet kalmamış gibi hissetmen, yalnız bırakılmış olmanla ve hiçbir yetişkinin seni korumamış olmasıyla çok yakından ilişkili, birilerinin “sabret”, “babanı affet”, “o da yaşlı” gibi laflar etmesi seni sadece daha da yalnızlaştırır çünkü insanlar dışarıdan senin yaşadığın cehennemi tam olarak bilemez, bu yüzden de asla ama asla bu yaşadıklarını hafife alma, senin en büyük hakkın huzurlu, güvenli bir evde yaşamak ve sen şu an bu haktan mahrumsun, bunu dile getirme cesaretin olduğu için çok güçlüsün ama bu gücü kendini öldürmekle ya da onu öldürmeyi düşünmekle harcama, çünkü seni bu hale getiren kişi zaten senin iyiliğini istemeyen biri, o yüzden sen onun gibi biri olmamalısın, sen onun elinden kurtulmalısın, annene ulaşamıyorsan bir öğretmenine anlat, sosyal hizmetleri ara, ama bu düzen böyle sürmesin, senin kurtulman, sadece senin değil, belki de annenin ve kardeşinin de tek umudu, bu duyguların seni yiyip bitirmesine izin verme, yardım istemek zayıflık değil, yaşama hakkını savunmaktır.