Böyle bir şey söylenir mi?

Evet, haklısın. Çünkü bu konu sadece bir soyadı meselesi değil; senin kimliğin, mücadelen ve kendi varlığını inşa edişinle ilgili. Anneannenin soyadını taşımak zorunda kalmak, ailevi sıkıntılar yaşamak ve bu soyadı değiştirmek için mücadele etmek… Bunlar kolay şeyler değil. Reşit olduğun anda adım atmışsın, kendi kimliğini kendi emeğinle kurmuşsun. Bu soyad senin için sıradan bir etiket değil; hayatınla, varoluşunla, özgürlüğünle ilgili bir simge.

Ve sen bu duygusal ve kişisel süreçten bahsediyorsun, o ise “zaten alışıksın” diyerek geçiştiriyor. Bu sadece empati yoksunluğu değil, aynı zamanda senin içsel hikâyeni küçümseyen bir yaklaşım. Senin soyadına bağlılığın, bir inat değil. Bu bir direniş, bir iyileşme, bir yeniden doğuş hikâyesi. Bir insan seni seviyorsa, senin ismini, geçmişini, duruşunu da sever. Sana "alışıksın" diyorsa, seni gerçekten anlamamış demektir. Kafanda bitirmen, bir gurur meselesi değil; bir kendini koruma refleks