Hiç sevdiğiniz birini kaybettiniz mi?

Kaybettim. Dedemi, nenemi. Bir de yaşarken kaybettiklerimiz var o en kötüsü...

Ben çocukken o kadar sessiz ağlardım ki bazen kendim bile fark etmezdim ağladığımı. Çoğu zaman gölgelere saklanırdım. İnsanların içine çıkıncada hep şirin o başı okşanmak istenen sevimli kız olurdum. Ben hep kendimi nasıl sevdirebilirdim diye düşünürdüm. Hiç kimsen yoksa kendini sevdirmek zorundasındır. Babalarını şikayet eden kızlarını can kulağıyla dinlerdim hep. Benim kavga edecek bir babam olmadı. Bana bağırıp çağıracak sonrada pişman olup ne diyeceğini bilmeyen babam olmadı. Giydiklerime karışan bir babam olmadı. Okuduğum kitapları, dinlediğim müzikleri, izlediğim filmleri gizlice kontrol eden bir babam olmadı. Eve 5 dakika geç kaldığımda başıma bir iş gelmiş olabileceğini düşünen bir babam olmadı. Erkek arkadaşım olduğunu öğrendiğinde dünyası başına yıkılan bir babam olmadı. Çevremin beni kötü yollara düşürmeye çalışan adamlarla dolu olduğunu düşünen bir babam olmadı. Tüm kızların vardı kavgalı olduğu bir babası. Ve hepsi bütün o kavgalardan sonra dönüp dolaşıp yine barışmışlardı babalarıyla. Birbirlerini anlamış, her şeyi affetmiş eski günlere dönmüşlerdi. Çünkü bir kızın kalbi her zaman babasına aitti. Babanın kalbi de, kızına. Benim Hiç Kalbim Olmadı.
Behzat Ç.