Sizi yürekten seven birini kaybettiğinizde üzülür müsünüz?

Önceden çok üzülürdüm, gerçekten sevildiğimi düşündüğüm ve benimde sevdiğim birini kaybettiğimde çok ama cok aşırı üzülürdüm,, sonra işte aynı kişide tam tersini düşündüm, sevilmediğimi ilk defa düşündüm.. çünkü çok basit ve kolay bir nedenden dolayı sevilmediğimi yürekten çok derinlerde hissettim, o kadar kolay ve basit birşeydi ki sanırsın ölmesini istedim : ) ufacık hiç hissedilmeyecek, hiç birşeye en ufak etki etmeyecek şeyi yapmak yerine her türlü hakarete ve mide bulandırıcı laftalamasını yedim.. işte o an üzülmeyi bıraktım,, düşüncelerimin ve beni kötü hissettiren şeylerin karşı taraf için önemsiz olduğunu anlayınca idrak etmeye başladım,, işte o an dünya kendi etrafımda dönmeye başladı artık benim için..

Sahi aşk neydi? Emekti ve cabaydi dimi.. şimdi suç oldu işte, herkesi ve herşeyi karşına alabilen nesillerden şimdiye geldik.. çekirdek kabuğunu doldurmayacak ufacık şeyi istemek ölüm gibi geliyor insana.. oysa küçücük basit bir istek çekirdek kabuğunu doldurmayi istemek,. şimdilerde ise ortalığı yangın yerine çevirip herşeyi alt üst etme sebebi... sanırım insanlar gerçekten sevmiyor veya sevemiyor bunu idrak etmek zaman alıyor olsa da, insanin anlaması için tek bir kırılma noktası var ve er ya da geç anlıyor bunu. işte o an üzülmüyorsun sevilmediğini görüyorsun ve şahit oluyorsun buna,, bazı şeyler kamyon gibi çarpsa da ufak istekler belirleyici olur her zaman ilişkilerde.. gerçekler üzmüyor insanı, sevilmediğini görmekte üzmüyor, sanmak üzüyor.. isteklerinin ne kadar büyütülmesi üzüyor insanı. İşte bu evrede sevilmediğini anlıyorsun.

Dediğim gibi bazı şeyler kamyon gibi çarpsa da ufacık masum istekler belirleyici olur ilişkilerde.. istemeyen büyütür yok eder, isteyen gönlü hoş eder :) herkes kafasına göre yol belirler.